تربیت
جستجوی «تربیت» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
تربیت (فقه): تربیت عبارت است از انتخاب رفتار و گفتار مناسب، ایجاد شرایط و عوامل لازم و کمک به شخص مورد تربیت، تا بتواند استعدادهای نهفته اش را در تمام ابعاد وجودی خویش به طور هماهنگ پرورش داده و شکوفا سازد و به سوی هدف و کمال مطلوب ، به تدریج حرکت کند.
در روابطِ واژه‌های دیگر
اقدامات تأمینی و تربیتی (هم‌خانواده) · طفل (مفاهیم نزدیک) · کانون اصلاح و تربیت (هم‌خانواده) · ربیبه (هم‌خانواده)
ریشه و سیرِ واژه
- معنای اولیه
- تربیت در لغت از ماده «ربا» به معنی «زاد و نما»؛ افزایش یافت، نمّو کرد، گرفته شده است. فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۲۱۷. طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج۲، ص۱۳۸-۱۳۹. در لسان العرب ، می‌نویسد: «ربا الشیئ یربو ربواً و رباءً: ای زاد و نما». ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۴، ص۳۰۴. هم‌چنین تربیت از کلمه «ربّ» به معنی مالک، سید و مربّی اشتقاق می‌یابد و این‌گونه معنی می‌شود: انجام وظیفه کردن به شیوه نیکو و پسندیده. «ربّ ولده و الصبی یربّه ربًا»، ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۳۹۹. یعنی کودکِ خود را نیکو تربیت کرد و برای او به نحو شایسته انجام وظیفه نمود.
مفهوم
تربیت عبارت است از انتخاب رفتار و گفتار مناسب، ایجاد شرایط و عوامل لازم و کمک به‌شخص مورد تربیت، تا بتواند استعدادهای نهفته‌اش را در تمام ابعاد وجودی خویش به‌طور هماهنگ پرورش داده و شکوفا سازد و به‌سوی هدف و کمال مطلوب ، به‌تدریج حرکت کند.
ترکیب‌های ثبت‌شده
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم