سند

معنی و توضیح

هم‌معنی نزدیکعام‌تر / نوعی ازاقسامموضوعمفاهیم نزدیکمقابل نسبیهم‌خانواده

دلیل (اقسام) · اقرار خارج از دادگاه (مفاهیم نزدیک) · سند مالکیت (هم‌خانواده) · تعهد به تنظیم سند رسمی (هم‌خانواده) · دفتر کپیه (مفاهیم نزدیک) · سندیت دفاتر تجارتی (مفاهیم نزدیک) · سندیت دفاتر تجارتی (هم‌خانواده) · دفتر اسناد رسمی (هم‌خانواده) · سردفتر (هم‌خانواده) · سند رسمی (هم‌خانواده) · سند تک‌برگ (هم‌خانواده) · سند تفکیکی آپارتمان (هم‌خانواده) · اقرار قضایی (مفاهیم نزدیک) · امارهٔ وفای به عهد (مفاهیم نزدیک) · سند انتقال اجرایی (هم‌خانواده) · دادهٔ قابل استناد (هم‌خانواده)

معنای اولیه: آن‌گونه که از لغت و کلام لغت‌شناسان برمی‌آید، «سند» به معنای «تکیه‌گاه» است، و طریق روایت را سند می‌نامند؛ چرا که علما بر اساس سند، روایت می‌کنند، و راویان حدیث، بر سند تکیه کرده و طریق روایت را ملاک صحت و ضعف آن قرار داده‌اند؛ بر این اساس، سند روایت برگرفته از معنای لغوی است. صدر، سید حسن، نهایة الدرایة، ص۹۳. مامقانی، عبدالله، مقباس الهدایة، ج۱، ص۵۱. سبحانی، جعفر، اصول الحدیث، ص۱۸. ابوریه، محمود، اضواء علی السنة المحمدیة، ص۲۷۵. ناگفته نماند، که بعضی از علمای درایه ، مانند « ابن جماعه » (متوفای ۷۳۳ ه . ق.)، احتمال داده‌اند، که سند در روایت، گرفته شده از سند به معنای قسمت‌های بلند و مرتفع دامنه کوه است: قال ابن جماعه: و اخذه اما من السند و هو ما ارتفع و علا من سفح الجبل لان المسند یرفعه الی ق

mw-parser-output"> به نوشته‌ای که توسط خواهان یا خوانده در دادگاه مورد استناد قرار گیرد؛ سند گویند

واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.

آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم