قائم‌مقام
جستجوی «قائم‌مقام» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
مدنی: شخصی است که به جانشینی قانونی یا قراردادی شخص دیگری در حقوق و تکالیف او جای می‌گیرد. قائم‌مقام عام (مانند وارث) یا قائم‌مقام خاص (مانند خریدار عین مبیعه) است. مثال: وراث، قائم‌مقام عام متوفی در اموال و مطالبات او هستند.
در روابطِ واژه‌های دیگر
فرجام‌خواهی (درخواست‌کننده) · قائم‌مقام تجارتی (هم‌خانواده) · جانشینی در دادرسی (مفاهیم نزدیک) · جانشینی در دادرسی (هم‌خانواده) · ابلاغ به قائم‌مقام (هم‌خانواده) · اصل نسبی‌بودن قراردادها (مفاهیم نزدیک) · مالک در معاملهٔ فضولی (مفاهیم نزدیک)
نام‌های دیگر
مفاهیمِ مرتبط
وراثت · تعهدات · انتقال حق · عین مستأجره · مسئولیت مدنی
ترکیب‌های ثبت‌شده
قائم‌مقام تجارتی · ابلاغ به قائم‌مقام
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی می‌کند.
تعریف
قائم‌مقام (به ترکی عثمانی: قایم‌مقام، به ترکی: Kaymakam، به عربی: قائم مقام) یک عنوان اداری و نظامی است که در امپراتوری عثمانی به معنای «جانشین»، «نماینده» یا «معاون» به کار می‌رفت و امروزه نیز در برخی از دولت‌های جانشین عثمانی با معانی گوناگون اداری رواج دارد. این واژه از دو جزء عربی «قائم» (ایستاده) و «مقام» (جایگاه، منصب) ساخته شده و معنای تحت‌اللفظی آن «کسی که به‌جای دیگری می‌ایستد» یا «جانشین» است. در ترکیه امروزی، قائم‌مقام عالی‌ترین مقام دولتی در یک ایلچه است و از سوی وزارت کشور منصوب می‌شود. در عراق، قائم‌مقام رئیس اداری یک قضا (واحد سطح دوم پس از استان) است و در لبنان نیز فرماندار یک قضا شمرده می‌شود. در ایران، این عنوان در دورهٔ قاجار برای وزیران و نایبان حکمرانان آذربایجان به کار می‌رفت و امروزه به معنای «جانشین» یا «معاون» در برخی نهادها استفاده می‌شود.
منبع: ویکی‌پدیا — قائم‌مقام (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم