نکاح منقطع

تعریف

ازدواج موقت یا نکاح مُنقَطِع یا متعه که به صیغه یا ازدواج انقطاعی نیز نامور است، گونه‌ای از ازدواج در میان مذهب شیعه است که برای مدت معینی با مهریه‌ای معلوم، میان زن و مرد بسته می‌شود و با پایان زمان آن، پیوند زناشویی خود به خود از میان می‌رود. در میان مسلمانان دربارهٔ مشروعیت این ازدواج اختلاف نظر است؛ در اهل سنت، اباضیه و زیدیه آن را حرام و در شیعه فقه امامیه غالباً مشروع و حلال دانسته اند. برخی، ازدواج موقت را ازدواج ندانسته و برآنند در شریعت اسلام، ازدواج دو گونه نبوده و لغت متعه به معنی بهره بردن می‌باشد در حالی که هدف از ازدواج، تشکیل خانواده است با وجود این، واژهٔ نکاح که در قرآن برای ازدواج استعمال شده، به هر دو مورد آمیزش جنسی و آمیزش عاطفی اشاره دارد و در اصل به همان معنای آمیزش جنسی است. پس از پایان ازدواج موقت، زنی که آمیزش جنسی از طریق دخول داشته باید مانند ازدواج دائم عِدّه را رعایت کند و دو بار عادت ماهانه را از سر بگذراند تا بتواند بار دیگر ازدواج موقت یا دائم انجام دهد. ازدواج موقت در قوانین ایران به پیروی از فقه امامیه به رسمیت شناخته شده است اما در کشورهای اسلامی و غربی چنین ازدواجی وجود ندارد. فقهای شیعه برآنند که متعه در زمان محمد و در زمان خلافت ابوبکر و بخشی از زمان خلافت عمر بن خطاب مباح و رایج بوده است تا اینکه عمر آن را تحریم کرد اما فرقه‌های اسلامی دیگر می‌گویند که عادتی بود که از عصر جاهلیت به یادگار ماند و تا سال‌های اول پیامبری محمد به آن عمل می‌شد تا اینکه محمد در روز خیبر یا حجة الوداع به تحریم آن امر داد.

منبع: ویکی‌پدیا — ازدواج موقت (CC BY-SA 4.0)