سقوط تعهدات: وفای به عهد

«عهد»، یعنی تعهد ، التزام و شرط . اجرای تعهد، ممکن است به صورت اختیاری باشد؛ که از آن، به «وفای به عهد» تعبیر می‌گردد. به نظر یکی از حقوقدانان، نمی‌توان از وفای به عهد به سقوط تعهد تعبیر نمود؛ چرا که سقوط، قهری بوده و در سقوط، تعهدی عقیم می‌ماند و طرفین به مقصود نهایی خود نمی‌رسند، از طرفی وفای به عهد، همیشه منجر به سقوط قرارداد نمی‌گردد؛ بلکه در مواردی، تأدیه کننده دین ، به قائم مقامی از طلبکار می‌تواند حق خود را از مدیون ، مطالبه نماید. منبع: ضمان عقدی در حقوق مدنی، گنج دانش، 1386 · حقوق مدنی (جلد چهارم) (قواعد عمومی قراردادها، اجرای عقد و عهدشکنی و مسئولیت قراردادی)، شرکت سهامی انتشار، 1380