شرط فاسخ

شرط فاسخ شرطی است که به موجب آن، طرفین توافق می کنند در صورت تحقق واقعه ای معین، قرارداد بدون نیاز به اعمال اراده جدید منحل شود. اثر این شرط، انفساخ قرارداد در زمان تحقق واقعه مورد توافق است و از حق فسخ که اعمال آن نیازمند اراده دارنده حق است تفاوت دارد. شرط فاسخ می تواند در تنظیم سرنوشت معاملات متوالی و وابسته کردن بقای قرارداد بعدی به استمرار قرارداد پایه مورد استفاده قرار گیرد. به عبارت دیگر به تعلیق انفساخ عقد به صورت شرط ضمن عقد ، یعنی وابسته کردن انحلال عقد به تحقق امری در آینده، شرط فاسخ گویند. شرط فاسخ شرطی است که انحلال قرارداد به تحقق واقعه ای در اینده وابسته می شود؛ به گونه ای که با تحقق شرط، قرارداد بدون نیاز به اعمال حق فسخ منحل می گردد. شرط فاسخ از تعلیق در پیدایش اثر قرارداد متمایز است، زیرا قرارداد پیش از تحقق شرط دارای اثر است و شرط بر بقای آن تاثیر می گذارد. منبع: «تحلیل معاملات منتقل الیه موضوع تبصره یک ماده یک قانون الزام به ثبت معاملات اموال غیرمنقول مصوب 26/2/1403»، نشریه پژوهش های حقوق ثبت، 1404 · «بررسی تطبیقی مبانی و اثار حقوقی مداخله طرفین در دوره تعلیق قرارداد معلق در حقوق ایران و اصول حقوقی قراردادهای اروپا»، فصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق تطبیقی، 1405