(1)- مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت پس از فوت زوج (2)- قلمرو زمانی اجرای تبصره ماده 336

رأی دادگاه بدوی در خصوص دادخواست خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به طرفیت 1- آقای ….ی. 2- آقای ….ی. و غیره به‌خواسته مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت با مرحوم ف.ی. از تاریخ 1353/3/26 لغایت انحلال عقد نکاح، فوت همسرش به تاریخ 1374/11/2 و مطالبه نفقه معوقه از تاریخ 1363/2/12 و خسارت دادرسی دادگاه با عنایت به دفاعیات خواندگان سوم تا پنجم مبنی بر اینکه مورث ایشان از وضع مالی خوبی برخوردار بوده و در ایام زوجیت و قبل فوت آن مرحوم، هیچ گونه اختلاف و جدایی بین زوجین اتفاق نیفتاده، لذا عدم پرداخت نفقه از جانب مورث خود را نپذیرفته‌اند و خواهان نیز دلیلی برای اثبات ادعایش در این خصوص اقامه نکرده؛ همچنین در مورد اجرت‌المثل نیز، خواندگان اظهار داشته‌اند که تقاضای اجرت‌المثل به استناد تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی که سال 1385تصویب شده، عطف به ماسبق نمی‌شود و ماده واحده اصلاح مقررات طلاق، ناظر بر طلاق از طرف مرد است و زوجه مستحق اجرت‌المثل نمی‌باشد‌. لذا دادگاه دعوی را ثابت ندانسته و مستنداً به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم بر بطلان دعوی صادر و اعلام می‌دارد. حکم صادره ظرف 20 روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است. رئیس شعبه 272 دادگاه عمومی حقوقی تهران بیات رأی دادگاه تجدیدنظر استان در خصوص تجدیدنظرخواهی خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به‌طرفیت 1- آقای ….ی. 2- آقای ….ی. و غیره نسبت به دادنامه شماره 1028 مورخ 1393/7/7 شعبه محترم 272 دادگاه عمومی حقوقی تهران در پرونده کلاسه 672 مبنی بر صدور حکم بر بطلان دعوی مطالبه نفقه معوقه و اجرت‌المثل کارهای انجام شده در طول سنوات زندگی مشترک، ب. ت. ب. مجموع محتویات پرونده و امعان نظر در اوراق و مندرجات آن، مفاد لایحه تجدیدنظرخواهی و لوایح دفاعیه طرفین، مدلول دادنامه تجدیدنظرخواسته، رأی صادر شده دادگاه بدوی بر اساس مستندات موجود در پرونده صادر نگردیده و تجدیدنظر‌خواهی وارد تشخیص داده می‌شود. زیرا اولاً: خواهان جهت اثبات ادعای خویش در متن دادخواست اولیه به شهادت شهود استناد و استشهادیه‌ای تقدیم کرده است که دادگاه وفق مقررات قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، وظیفه داشته ضمن صدور قرار استماع شهادت از شهود تعرفه شده استماع گواهی بنماید که این امر صورت نپذیرفته است. ثانیاً: مطابق تبصره ذیل ماده 336 قانون مدنی، جهت تحقق شرایط و بررسی آنها دادگاه باید تحقیقات لازم را معمول دارد که این امر نیز محقق نشده است. ثالثاً: دادگاه بدوی در دادنامه اصداری مرقوم داشته‌اند که در مورد اجرت‌المثل نیز خواندگان اظهار داشته‌اند که تقاضای اجرت‌المثل به استناد تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی که در سال 1385 تصویب شده، عطف به ماسبق نمی‌شود و ماده واحده اصلاح مقررات طلاق ناظر بر طلاق از طرف مرد است و زوجه مستحق اجرت‌المثل نمی‌باشد و بدون اینکه در این خصوص اظهارنظر نماید، دفعتاً مرقوم داشته‌اند که لذا دادگاه دعوی را ثبات ندانسته و مستنداً به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم بر بطلان دعوی صادر و اعلام می‌دارد؛ در حالیکه مردود بودن این اظهارات بدیهی است. لذا این دادگاه با عنایت به مراتب فوق، چون در فرض مذکور دادگاه بدوی در جایگاه صدور اتخاذ رأی در ماهیت دعوی نبوده است، با تلقی نمودن رأی صادر شده به قرار و نقض آن، به ‌استناد ماده 353 قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی پرونده را جهت رسیدگی مجدد پس از صدور قرار استماع شهادت شهود و استماع گواهی گواهان مورد ادعای خواهان و تحقیقات در خصوص شرایط تبصره ذیل ماده 346 قانون مدنی و سپس صدور رأی مقتضی، به دادگاه بدوی ارسال می‌دارد. این رأی قطعی است. رئیس و مستشار شعبه 24 دادگاه تجدید‌نظر‌ استان تهران رأی دادگاه در خصوص دعوی خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به‌طرفیت خانم‌ها 1-الف.ی. و 2-الف.ی. و غیره به‌خواسته مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت با مرحوم ف.ی. از تاریخ 1353/3/26 لغایت انحلال عقد نکاح، فوت همسرش به تاریخ 1374/11/2 و مطالبه نفقه معوقه از تاریخ 1363/2/12 و خسارت دادرسی، نظر به اظهارات خواهان و مدافعات خواندگان و ب. ت. ب. اینکه خواهان به گواهی گواهان استناد نموده ‌است، لیکن مؤدای شهادت شهود معرفی شده خواهان به ‌لحاظ عدم اطلاعات کافی آنان از وضعیت زندگی خواهان با همسرش و اینکه شهود صرفاً با پدر خواهان دوستی داشته و در تهران اقامت داشته‌اند و به منزل مشترک خواهان با همسرش که در شهرستان شیراز بوده است رفت و آمد نداشته‌اند، افاده قطع و یقین نمی‌نماید و ب. ت. ب. اظهارات خواهان که عنوان نموده است: همسرش مرحوم ف.ی. ترک منزل طولانی نداشته و اینکه دلیلی که حکایت از عدم پرداخت نفقه باشد، از طرف خواهان به دادگاه ارائه نگردیده است و در مورد مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت، ب. ت. ب. اینکه فوت همسر خ. د. ت. 1374/11/2 بوده و اینکه مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت تا تاریخ 1374/11/2، در زمان حاکمیت ماده واحده اصلاح مقررات طلاق بوده است که در صورت تقاضای طلاق از سوی زوج، زوجه را مستحق اجرت‌المثل می‌دانسته است، در حالیکه تبصره الصاقی ماده 336 قانون مدنی مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام مصوب سال 1385 بوده که زوجه را در هر شرائطی اعم از ایام زوجیت و طلاق از سوی زوج، مستحق اجرت‌المثل می‌داند و نظر به منطوق و سیاق ماده 4 قانون مدنی که تصریح دارد اثر قانون نسبت به آتیه است و قانون نسبت به ماقبل خود اثر ندارد و ب. ت. ب. اینکه تبصره الحاقی ماده 336 قانون مدنی عطف به ماسبق نمی‌شود که خواهان را مستحق اجرت‌المثل ایام زوجیت تا تاریخ 1374/11/2 بداند و ب. ت. ب. اینکه بعد از تاریخ فوت شوهرش مبادرت به طرح دعوی علیه وراث برای مطالبه نفقه و اجرت‌المثل نموده است، علت آن را مزاحمت‌های خانواده شوهرش عنوان نموده است، نظر به مراتب فوق، دادگاه دعوی خواهان را غیر ثابت و غیر وارد تشخیص، مستنداً به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم به بیحقی خواهان صادر و اعلام می‌نماید. رأی صادره ظرف مهلت بیست روز پس از ابلاغ، قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است. رییس شعبه 272 دادگاه عمومی حقوقی تهران یاسینی فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی (1)- مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت پس از فوت زوج (2)- قلمرو زمانی اجرای تبصره ماده 336 در تاریخ 31 تیر 1393، دادگاه بدوی به دعوای مطروحه به منظور مطالبه اجرت المثل ایام زندگی مشترک رسیدگی نمود. خواهان ادعا کرد که در طول 18 سال زندگی مشترک، اقداماتی فراتر از وظایف زناشویی انجام داده و قصد تبرع نداشته است. دادگاه با استناد به نظریه کارشناسی و ماده 336 قانون مدنی، خواندگان را به پرداخت 105 میلیون ریال بابت اجرت المثل و 1,020,000 ریال بابت هزینه دادرسی محکوم کرد. این رای ظرف 20 روز قابل تجدیدنظر بود. در ادامه، واخواهی وراث مرحوم رد گردید، زیرا دلیلی برای نقض دادنامه ارائه نشد. در مرحله تجدیدنظر، دادگاه با استناد به تبصره ماده 336 قانون مدنی، حکم به بی‌حقی خواهان بدوی صادر و دادنامه معترضه را نقض کرد. این رای قطعی است. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/04/31 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: امکان مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت، پس از فوت زوج، در صورتی که دلیلی در جهت دستور زوج به زوجه جهت انجام کارهای منزل وجود نداشته باشد، ممکن نیست. در خصوص دادخواست آقایان ….الف. و ب.و. به وکالت از طرف خانم ز.ع. فرزند ح. به طرفیت وراث مرحوم خ.گ. به اسامی 1 - ع.گ. 2 - ر.گ. 3 - الف. 4 - الف.ب. 5 - الف. 6 - گ. 7 - ش. 8 - ر. همگی با نام خانوادگی گ. و فرزندان مرحوم خ. به خواسته اجرت المثل ایام زندگی و الزام خواندگان به پرداخت آن، بدین شرح که وکیل خ. ا. د. در طول 18 سال زندگی مشترک، موکله در منزل شوهرش (مرحوم خ.گ.)، مورث خواندگان، کارهایی که جزء وظایف خاص زناشویی وی نبوده را انجام داده است و مطالبه دستمزد می‌نماید و به دنبال اظهارات خود اضافه نموده موکله از انجام چنین اموری، قصد تبرع نداشته است دادگاه ب. ت. ب. مراتب بالا و اینکه خ. ا. د. من قصد تبرع نداشته ام و از طرفی به نظر دادگاه در این مورد اصل به عدم تبرع و عدم مجانیت عمل است و خواندگان با قبول نظریه کارشناسی، که مراتب نظریه کارشناسی وفق ماده 69 قانون آ.د.م صورت گرفته و نامبردگان نتوانسته اند متبرعه بودن خواهان را ثابت نمایند لذا دادگاه با جلب نظر کارشناسی که نظریه وی مصون از هرگونه اعتراض طرفین باقی مانده بنابراین خواندگان را به استناد ماده 336 قانون مدنی به پرداخت جمعا به مبلغ یک صد و پنج میلیون ریال معادل ( 15/000/000 تومان) بابت اجرت المثل ایام زندگی زوجه از مورخ 1368/05/17 تا تاریخ 14/7/86 (تاریخ فوت مورث) و پرداخت 1020000 ریال بابت هزینه دادرسی د. ح. خ. محکوم می‌نماید. در ضمن صدور اجراییه منوط به پرداخت 1/030/000 ریال مابه التفاوت هزینه دادرسی از ناحیه خواهان م. ب.. رای صادره ظرف 20 روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه محترم تجدیدنظر استان تهران م. ب.. رییس شعبه --- دادگاه خانواده اسلام شهر - یوسفی در خصوص واخواهی آقایان و خانم ها 1 - ع. 2 - ر. 3 - الف. 4 - الف. 5 - الف. 6 - گ. 7 - ش. 8 - ح. 9 - ر. همگی گ. و فرزندان خ. به طرفیت خانم ز.ع. فرزند ح. با وکالت آقایان ….الف. و ب.و. نسبت به دادنامه شماره --- که مرجع محترم تجدیدنظر پس از تجدیدنظرخواهی خواندگان اصلی آن را واخواهی تلقی نموده است ن. ب. ا. معترضین هیچ گونه دلیل و مدرکی که موجب نقض دادنامه گردد ارائه نکرده اند فلذا دادگاه ضمن ردّ واخواهی مستندا به ماده 305 و 306 ق.آ.د.م. دادنامه معترض عنه را عینا تایید و ابرام می‌نماید رای صادره حضوری بوده و ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در مرجع محترم تجدیدنظر استان تهران م. ب.. دادرس شعبه --- دادگاه عمومی اسلام شهر - شریفی رای دادگاه تجدیدنظر استان در خصوص تجدیدنظرخواهی خانم ها و آقایان 1 - گ. 2 - ح. 3 - ر. 4 - الف. 5 - ع. 6 - ر. 7 - ش. 8 - الف. 9 - الف. شهرت همگی گ. فرزندان مرحوم خ. به طرفیت خانم ز.ع. با وکالت آقای ….الف. نسبت به دادنامه شماره --- - 7/3/90 که در تایید دادنامه غیابی شماره 2645 صادره از شعبه دوم دادگاه حقوقی (خانواده) اسلام شهر، که حسب مفاد آن تجدیدنظرخواهان به پرداخت اجرت المثل ایام زناشویی مورث خود با ت. ن. خ. محکوم شده اند حکم بر ردّ واخواهی صادرشده است. اعتراض وارد است زیرا حسب تبصره ماده 336 قانون مدنی، برای اجرت المثل 3 شرط لازم است اولا کارهای انجام شده تبرعا نباشد ثانیا کارهایی که عرفا خانم ها در منزل انجام می دهند و تبرعی است نباشد ثالثا کارهای انجام شده توسط زوجه به دستور زوج باشد که ب. ت. ب. عرف جامعه ایرانی خانم ها که در معیت همسرشان زندگی می نمایند کارهای منزل را تبرعا انجام می دهند ثانیا زوج فوت نموده و دلیلی در جهت دستور وی به زوجه جهت انجام کارهای منزل وجود ندارد و اقرار فرزند زوج، برفرض صحت، دلیل بر اقرار زوج نخواهد بود زوجه در صورتی که مدعی اجرت المثل بوده باید در زمان حیات زوج مطالبه می گردیده است و وراث در قبال اجرت المثل زوجه مسئولیت قانونی ندارند. فلذا دادگاه مستندا به ماده 358 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی ضمن نقض دادنامه معترض عنه حکم بر بی حقی خواهان بدوی صادر و اعلام می‌گردد این رای قطعی است. رییس شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه در تاریخ 8 آذر 1393، دادگاه بدوی به دعوای مطروحه به طرفیت دو نفر، که به منظور مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت و نفقه معوقه از تاریخ‌های مشخص ارائه شده بود، رسیدگی و حکم به بطلان دعوی صادر کرد. این حکم بر مبنای دفاعیات خواندگان مبنی بر عدم وجود اختلاف مالی و عدم ارائه دلایل کافی از سوی خواهان صادر گردید و مستند به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی بود. خواهان پس از صدور این حکم، اقدام به تجدیدنظرخواهی نمود. <br>دادگاه تجدیدنظر با بررسی مستندات پرونده، به عدم استماع شهادت شهود و عدم انجام تحقیقات لازم پی برد و در نتیجه، رای بدوی را نقض و پرونده را برای رسیدگی مجدد به دادگاه بدوی ارسال کرد. در ادامه، دادگاه بدوی در رای جدید خود با استناد به عدم ارائه دلایل کافی از سوی خواهان و عدم تاثیر تبصره الحاقی ماده 336 قانون مدنی بر دعوی، حکم به بی‌حقی خواهان صادر کرد. این رای نیز قابلیت اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران را داشت. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/09/08 پیام: ( 1 )- زوجه در هر شرایطی اعم از فوت و طلاق از سوی زوج، مستحق اجرت‌المثل است. ( 2 )- اثر قانون نسبت به آتیه است و قانون نسبت به ماقبل خود اثر ندارد. بنابراین تبصره الحاقی ماده 336 قانون مدنی عطف به ماسبق نمی‌شود. در خصوص دادخواست خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به طرفیت 1 - آقای ….ی. 2 - آقای ….ی. و غیره به‌خواسته مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت با مرحوم ف.ی. از تاریخ 1353/03/26 لغایت انحلال عقد نکاح، فوت همسرش به تاریخ 1374/11/02 و مطالبه نفقه معوقه از تاریخ 1363/02/12 و خسارت دادرسی دادگاه با عنایت به دفاعیات خواندگان سوم تا پنجم مبنی بر اینکه مورث ایشان از وضع مالی خوبی برخوردار بوده و در ایام زوجیت و قبل فوت آن مرحوم، هیچ گونه اختلاف و جدایی بین زوجین اتفاق نیفتاده، لذا عدم پرداخت نفقه از جانب مورث خود را نپذیرفته‌اند و خواهان نیز دلیلی برای اثبات ادعایش در این خصوص اقامه نکرده؛ همچنین در مورد اجرت‌المثل نیز، خواندگان اظهار داشته‌اند که تقاضای اجرت‌المثل به استناد تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی که سال 1385 تصویب شده، عطف به ماسبق نمی‌شود و ماده واحده اصلاح مقررات طلاق، ناظر بر طلاق از طرف مرد است و زوجه مستحق اجرت‌المثل نمی‌باشد‌. لذا دادگاه دعوی را ثابت ندانسته و مستندا به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم بر بطلان دعوی صادر و اعلام می‌دارد. حکم صادره ظرف 20 روز پس از ابلاغ، قابل تجدیدنظرخواهی در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است. رئیس شعبه --- دادگاه عمومی حقوقی تهران در خصوص تجدیدنظرخواهی خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به‌طرفیت 1 - آقای ….ی. 2 - آقای ….ی. و غیره نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 1393/07/07 شعبه محترم --- دادگاه عمومی حقوقی تهران در پرونده کلاسه --- مبنی بر صدور حکم بر بطلان دعوی مطالبه نفقه معوقه و اجرت‌المثل کارهای انجام شده در طول سنوات زندگی مشترک، ب. ت. ب. مجموع محتویات پرونده و امعان نظر در اوراق و مندرجات آن، مفاد لایحه تجدیدنظرخواهی و لوایح دفاعیه طرفین، مدلول دادنامه تجدیدنظرخواسته، رای صادر شده دادگاه بدوی بر اساس مستندات موجود در پرونده صادر نگردیده و تجدیدنظر‌خواهی وارد تشخیص داده می‌شود. زیرا اولا: خواهان جهت اثبات ادعای خویش در متن دادخواست اولیه به شهادت شهود استناد و استشهادیه‌ای تقدیم کرده است که دادگاه وفق مقررات قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، وظیفه داشته ضمن صدور قرار استماع شهادت از شهود تعرفه شده استماع گواهی بنماید که این امر صورت نپذیرفته است. ثانیا: مطابق تبصره ذیل ماده 336 قانون مدنی، جهت تحقق شرایط و بررسی آنها دادگاه باید تحقیقات لازم را معمول دارد که این امر نیز محقق نشده است. ثالثا: دادگاه بدوی در دادنامه اصداری مرقوم داشته‌اند که در مورد اجرت‌المثل نیز خواندگان اظهار داشته‌اند که تقاضای اجرت‌المثل به استناد تبصره الحاقی به ماده 336 قانون مدنی که در سال 1385 تصویب شده، عطف به ماسبق نمی‌شود و ماده واحده اصلاح مقررات طلاق ناظر بر طلاق از طرف مرد است و زوجه مستحق اجرت‌المثل نمی‌باشد و بدون اینکه در این خصوص اظهارنظر نماید، دفعتا مرقوم داشته‌اند که لذا دادگاه دعوی را ثبات ندانسته و مستندا به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم بر بطلان دعوی صادر و اعلام می‌دارد؛ در حالی که مردود بودن این اظهارات بدیهی است. لذا این دادگاه با عنایت به مراتب فوق، چون در فرض مذکور دادگاه بدوی در جایگاه صدور اتخاذ رای در ماهیت دعوی نبوده است، با تلقی نمودن رای صادر شده به قرار و نقض آن، به ‌استناد ماده 353 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی پرونده را جهت رسیدگی مجدد پس از صدور قرار استماع شهادت شهود و استماع گواهی گواهان مورد ادعای خواهان و تحقیقات در خصوص شرایط تبصره ذیل ماده 346 قانون مدنی و سپس صدور رای مقتضی، به دادگاه بدوی ارسال می‌دارد. این رای قطعی است. رئیس و مستشار شعبه --- دادگاه تجدید‌نظر‌ استان تهران در خصوص دعوی خانم ….س. با وکالت آقای م.ع. به‌طرفیت خانم‌ها 1 - الف.ی. و 2 - الف.ی. و غیره به‌خواسته مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت با مرحوم ف.ی. از تاریخ 1353/03/26 لغایت انحلال عقد نکاح، فوت همسرش به تاریخ 1374/11/02 و مطالبه نفقه معوقه از تاریخ 1363/02/12 و خسارت دادرسی، نظر به اظهارات خواهان و مدافعات خواندگان و ب. ت. ب. اینکه خواهان به گواهی گواهان استناد نموده ‌است، لیکن مودای شهادت شهود معرفی شده خواهان به ‌لحاظ عدم اطلاعات کافی آنان از وضعیت زندگی خواهان با همسرش و اینکه شهود صرفا با پدر خواهان دوستی داشته و در تهران اقامت داشته‌اند و به منزل مشترک خواهان با همسرش که در شهرستان شیراز بوده است رفت و آمد نداشته‌اند، افاده قطع و یقین نمی‌نماید و ب. ت. ب. اظهارات خواهان که عنوان نموده است: همسرش مرحوم ف.ی. ترک منزل طولانی نداشته و اینکه دلیلی که حکایت از عدم پرداخت نفقه باشد، از طرف خواهان به دادگاه ارائه نگردیده است و در مورد مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت، ب. ت. ب. اینکه فوت همسر خ. د. ت. 1374/11/02 بوده و اینکه مطالبه اجرت‌المثل ایام زوجیت تا تاریخ 1374/11/02 ، در زمان حاکمیت ماده واحده اصلاح مقررات طلاق بوده است که در صورت تقاضای طلاق از سوی زوج، زوجه را مستحق اجرت‌المثل می‌دانسته است، در حالی که تبصره الصاقی ماده 336 قانون مدنی مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام مصوب سال 1385 بوده که زوجه را در هر شرایطی اعم از ایام زوجیت و طلاق از سوی زوج، مستحق اجرت‌المثل می‌داند و نظر به منطوق و سیاق ماده 4 قانون مدنی که تصریح دارد اثر قانون نسبت به آتیه است و قانون نسبت به ماقبل خود اثر ندارد و ب. ت. ب. اینکه تبصره الحاقی ماده 336 قانون مدنی عطف به ماسبق نمی‌شود که خواهان را مستحق اجرت‌المثل ایام زوجیت تا تاریخ 1374/11/02 بداند و ب. ت. ب. اینکه بعد از تاریخ فوت شوهرش مبادرت به طرح دعوی علیه وراث برای مطالبه نفقه و اجرت‌المثل نموده است، علت آن را مزاحمت‌های خانواده شوهرش عنوان نموده است، نظر به مراتب فوق، دادگاه دعوی خواهان را غیر ثابت و غیر وارد تشخیص، مستندا به ماده 197 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی، حکم به بیحقی خواهان صادر و اعلام می‌نماید. رای صادره ظرف مهلت بیست روز پس از ابلاغ، قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است. رییس شعبه --- دادگاه عمومی حقوقی تهران