تعیین مجازات تکمیلی در جرم حدی

رأی خلاصه جریان پرونده پیرو گزارش مفصل قبلی، اجمالاً این‌که شعبه 75 دادگاه کیفری استان ... طی دادنامه شماره 184-1390/10/13 آقای م. را به اتهام ارتکاب زنای غیر محصنه(بدون عنف و اکراه) با خانم س.(شاکیه) به تحمل یک‌صد ضربه تازیانه حدی محکوم نموده است. متعاقب تجدیدنظرخواهی محکومٌ علیه، این مرجع به ‌موجب دادنامه شماره 00215-1392/04/16 ب. ت. ب. عدم بیان قرائن و امارات بین مستند علم دادگاه و این‌که مفاد تماس‌های تلفنی و پیامک‌های ردوبدل شده فی‌مابین طرفین هم روشن نشده، رأی صادره را نقض و پرونده را جهت رسیدگی مجدد به همان شعبه صادرکننده رأی منقوض ارجاع نموده است. متهم در جلسه رسیدگی مورخه 1392/06/03 اظهار داشته: این خانم را نمی‌شناسم و این کار را مرتکب نشده‌ام. به ایشان اس‌ام‌اس نداده‌ام چون رابطه‌ای با ایشان نداشته‌ام شاید دیگری داده باشد. از شرکت مخابرات پرینت تلفن همراه خانم … با تلفن‌های متهم(‌تماس تلفنی و پیامک) استعلام شده است(صفحه 98). پس از وصول پاسخ استعلام، متهم در جلسه رسیدگی مورخه 1392/09/23 اظهار نموده: خیلی‌ها با آدم تماس می‌گیرند و پیامک می‌دهند و وادار می‌کنند که آدم به آن‌ها پیامک بدهد هدف‌های شخصی دارند و شگردهایی دارند که باعث می‌شوند من نمی‌توانم منکر این اس‌ام‌اس از گوشی خودم باشم حتماً مرا مجبور کرده و وادار کرده که پیامک بدهم من رابطه با این خانم … ... من اصلاً نمی‌شناختمش هرچه بوده در آن پیامک‌ها بوده .... مفاد پیامک‌ها حسب استخراج و ادعای شاکیه عبارت است از: «زندگی کوتاه‌تر از آن است که به خصومت بگذرد ... پس دستت را به من بده تا باهم دوست باشیم.» «تکرار یاد تو تکراری نیست ...» «در مقابل تقدیر خداوند مثل کودکی یک‌ساله باش که وقتی او را به هوا می‌اندازند می‌خندد چون ایمان دارد تو او را خواهی گرفت.»(ص 138 و 139). متهم در پاسخ اظهار نموده: من نمی‌دانم و نمی‌توانم تکذیب کنم من شاید این اس‌ام‌اس‌ها را دادم و می‌خواستم بدانم این شماره کی هست به من اس‌ام‌اس داده است من الآن هم می‌گویم این خانم را نمی‌شناسم شاید خودش را معرفی کرده من هم خواستم ببینمش بدانم کی هست من این خانم را نمی‌شناسم. «من بی‌گناهم و کاری نکردم ... اتهام را قبول ندارم. اظهارات ایشان کذب است. بدون دلیل یک ادعا و اتهام به من زده است. اصلاً این خانم را نمی‌شناسم و نمی‌دانم از کجا مرا می‌شناسد ...» دادگاه پس از رسیدگی طی دادنامه شماره 00141-1392/12/28 به اتفاق آراء به شرح آتی انشاء حکم نموده است: رأی دادگاه در خصوص اتهام آقای م. با وکالت آقای ح. دایر به تجاوز به عنف نسبت به شاکیه خانم س. ‌ب. ت. ب. شکایت شاکیه، نظریه پزشکی قانونی و تحقیقات مورد انجام، ارائه نشانی منزل متهم از سوی شاکیه و نیز پیام کوتاه‌های ارسالی از سوی متهم به شاکیه که ارسال آن‌ها از سوی متهم مورد تأیید قرارگرفته است و ردّ دفاعیات بلاوجه مشارٌالیه مبنی بر عدم شناخت شاکیه و ارسال بی‌هدف پیامک برای وی و انکار ارتکاب زنا، علی‌هذا دادگاه از طریق حصول علم متعارف به بزهکاری متهم دایر به ارتکاب زنای بدون شرایط احصان را محرز دانسته و مستنداً به مواد 211 و 221 و 230 قانون مجازات اسلامی 1392 متهم را به تحمل یک‌صد ضربه شلاق به‌عنوان حد زنا محکوم می‌نماید. هم‌چنین دادگاه به‌عنوان مجازات تکمیلی به بندهای (الف و ب) ماده 23 قانون مذکور متهم را به دو سال اقامت اجباری در شهرستان ... استان ... و نیز دو سال محرومیت از اشتعال به شغل رانندگی تاکسی و آژانس مسافری و امثال آن محکوم می‌نماید. دادگاه اتهام متهم دایر به تجاوز به عنف را به لحاظ انکار مشارٌالیه و عدم‌کفایت دلیل مستنداً به ماده 177 قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری محرز ندانسته و حکم برائت وی را صادر می‌نماید. رأی صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ ابلاغ، قابل تجدیدنظر در دیوان عالی کشور است. رأی شعبه دیوان عالی کشور ب. ت. ب. محتویات پرونده، رسیدگی مجدد شعبه محترم 75 دادگاه کیفری استان ...، با لحاظ موجب نقض دادنامه قبلی خود در این مرجع و احراز مجدد زنای غیرمحصن م. با س. و حکم بر تحمل یک‌صد ضربه شلاق به‌عنوان حد جرم ارتکابی اشکال اساسی از جهت رعایت اصول و قواعد دادرسی ندارد و اعتراض آقای ح. وکیل محکومٌ علیه هم در این مورد مؤثر در نقض دادنامه تجدیدنظر خواسته نیست. لکن ب. ت. ب. زمان وقوع بزه (90/07/27) و لحاظ مقررات ماده 10 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392/02/01، محکومیت م. به دو سال اقامت اجباری در شهرستان ... و محرومیت دو سال از اشتغال رانندگی موجه نیست. چون بر اساس ماده 19 قانون مجازات اسلامی 1370 تکمیل مجازات تعزیری در جرائم تعزیری بوده و جرم ارتکابی متهم از حدود است. نتیجتاً اعتراض وارد است، لذا به استناد به بند 2 قسمت ب ماده 265 قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری رأی معترضٌ علیه در مورد محکومیت مذکور نقض و رسیدگی مجدد به همان شعبه محترم ارجاع می‌گردد. شعبه 6 دیوان‌عالی‌کشور - رییس و عضو معاون رحمت اله عروجی - چراغیان فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی تعیین مجازات تکمیلی در جرم حدی در تاریخ 6 دی 1393، شعبه مربوطه دادگاه کیفری استان به بررسی پرونده‌ای پرداخت که در آن متهم به ارتکاب زنای غیر محصنه با شاکی محکوم شده بود. بر اساس دادنامه‌ای که در تاریخ 13 دی 1390 صادر شده بود، متهم به تحمل یکصد ضربه تازیانه حدی محکوم گردید. پس از تجدیدنظرخواهی، دادنامه قبلی به دلیل عدم ارائه قرائن کافی نقض و پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه مربوطه ارجاع شد. در جلسه رسیدگی، متهم ادعا کرد که شاکی را نمی‌شناسد و پیامک‌های ارسالی را تحت فشار دیگران ارسال کرده است. در نهایت، دادگاه با استناد به مستندات و اظهارات شاکی، متهم را به ارتکاب زنای غیر محصنه محکوم کرد و مجازات‌های تکمیلی شامل اقامت اجباری و محرومیت از شغل رانندگی را تعیین نمود. اتهام تجاوز به عنف به دلیل انکار متهم و عدم کفایت دلیل رد شد. این حکم به دیوان عالی کشور ارجاع گردید که ب. ت. ب. قوانین مربوطه، محکومیت به اقامت اجباری و محرومیت از شغل رانندگی را غیرموجه دانست و به استناد بند 2 قسمت ب ماده 265 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری، حکم را نقض و رسیدگی مجدد به شعبه مربوطه ارجاع کرد. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/10/06 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: صدور حکم به مجازات تکمیلی برای ارتکاب جرم حدی، فاقد وجاهت قانونی است. رای خلاصه جریان پرونده پیرو گزارش مفصل قبلی، اجمالا این‌که شعبه --- دادگاه کیفری استان... طی دادنامه شماره --- - 1390/10/13 آقای م. را به اتهام ارتکاب زنای غیر محصنه(بدون عنف و اکراه) با خانم س.(شاکیه) به تحمل یک‌صد ضربه تازیانه حدی محکوم نموده است. متعاقب تجدیدنظرخواهی محکومٌ‌ علیه، این مرجع به ‌موجب دادنامه شماره --- - 1392/04/16 ب. ت. ب. عدم بیان قرائن و امارات بین مستند علم دادگاه و این‌که مفاد تماس‌های تلفنی و پیامک‌های ردوبدل شده فی‌مابین طرفین هم روشن نشده، رای صادره را نقض و پرونده را جهت رسیدگی مجدد به همان شعبه صادرکننده رای منقوض ارجاع نموده است. متهم در جلسه رسیدگی مورخه 1392/06/03 اظهار داشته: این خانم را نمی‌شناسم و این کار را مرتکب نشده‌ام. به ایشان اس‌ام‌اس نداده‌ام چون رابطه‌ای با ایشان نداشته‌ام شاید دیگری داده باشد. از شرکت مخابرات پرینت تلفن همراه خانم … با تلفن‌های متهم(‌تماس تلفنی و پیامک) استعلام شده است(صفحه 98 ). پس از وصول پاسخ استعلام، متهم در جلسه رسیدگی مورخه 1392/09/23 اظهار نموده: خیلی‌ها با آدم تماس می‌گیرند و پیامک می‌دهند و وادار می‌کنند که آدم به آن‌ها پیامک بدهد هدف‌های شخصی دارند و شگردهایی دارند که باعث می‌شوند من نمی‌توانم منکر این اس‌ام‌اس از گوشی خودم باشم حتما مرا مجبور کرده و وادار کرده که پیامک بدهم من رابطه با این خانم …... من اصلا نمی‌شناختمش هرچه بوده در آن پیامک‌ها بوده.... مفاد پیامک‌ها حسب استخراج و ادعای شاکیه عبارت است از: «زندگی کوتاه‌تر از آن است که به خصومت بگذرد... پس دستت را به من بده تا باهم دوست باشیم.» «تکرار یاد تو تکراری نیست...» «در مقابل تقدیر خداوند مثل کودکی یک‌ساله باش که وقتی او را به هوا می‌اندازند می‌خندد چون ایمان دارد تو او را خواهی گرفت.»(ص 138 و 139 ). متهم در پاسخ اظهار نموده: من نمی‌دانم و نمی‌توانم تکذیب کنم من شاید این اس‌ام‌اس‌ها را دادم و می‌خواستم بدانم این شماره کی هست به من اس‌ام‌اس داده است من الان هم می‌گویم این خانم را نمی‌شناسم شاید خودش را معرفی کرده من هم خواستم ببینمش بدانم کی هست من این خانم را نمی‌شناسم. «من بی‌گناهم و کاری نکردم... اتهام را قبول ندارم. اظهارات ایشان کذب است. بدون دلیل یک ادعا و اتهام به من زده است. اصلا این خانم را نمی‌شناسم و نمی‌دانم از کجا مرا می‌شناسد...» دادگاه پس از رسیدگی طی دادنامه شماره --- - 1392/12/28 به‌ اتفاق آراء به شرح آتی انشاء حکم نموده است: در خصوص اتهام آقای م. با وکالت آقای ح. دایر به تجاوز به عنف نسبت به شاکیه خانم س. ‌ب. ت. ب. شکایت شاکیه، نظریه پزشکی قانونی و تحقیقات مورد انجام، ارائه نشانی منزل متهم از سوی شاکیه و نیز پیام کوتاه‌های ارسالی از سوی متهم به شاکیه که ارسال آن‌ها از سوی متهم مورد تایید قرارگرفته است و ردّ دفاعیات بلاوجه مشارٌالیه مبنی بر عدم شناخت شاکیه و ارسال بی‌هدف پیامک برای وی و انکار ارتکاب زنا، علی‌هذا دادگاه از طریق حصول علم متعارف به بزه‌کاری متهم دایر به ارتکاب زنای بدون شرایط احصان را محرز دانسته و مستندا به مواد 211 و 221 و 230 قانون مجازات اسلامی 1392 متهم را به تحمل یک‌صد ضربه شلاق به‌عنوان حد زنا محکوم می‌نماید. هم‌چنین دادگاه به‌عنوان مجازات تکمیلی به بندهای (الف و ب) ماده 23 قانون مذکور متهم را به دو سال اقامت اجباری در شهرستان... استان... و نیز دو سال محرومیت از اشتعال به شغل رانندگی تاکسی و آژانس مسافری و امثال آن محکوم می‌نماید. دادگاه اتهام متهم دایر به تجاوز به عنف را به لحاظ انکار مشارٌالیه و عدم‌کفایت دلیل مستندا به ماده 177 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری محرز ندانسته و حکم برائت وی را صادر می‌نماید. رای صادره ظرف مدت بیست روز از تاریخ ابلاغ، قابل تجدیدنظر در دیوان عالی کشور است. رای شعبه دیوان عالی کشور ب. ت. ب. محتویات پرونده، رسیدگی مجدد شعبه محترم --- دادگاه کیفری استان...، با لحاظ موجب نقض دادنامه قبلی خود در این مرجع و احراز مجدد زنای غیرمحصن م. با س. و حکم بر تحمل یک‌صد ضربه شلاق به‌عنوان حد جرم ارتکابی اشکال اساسی از جهت رعایت اصول و قواعد دادرسی ندارد و اعتراض آقای ح. وکیل محکومٌ ‌علیه هم در این مورد موثر در نقض دادنامه تجدیدنظر خواسته نیست. لکن ب. ت. ب. زمان وقوع بزه ( 90/07/27 ) و لحاظ مقررات ماده 10 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392/02/01 ، محکومیت م. به دو سال اقامت اجباری در شهرستان... و محرومیت دو سال از اشتغال رانندگی موجه نیست. چون بر اساس ماده 19 قانون مجازات اسلامی 1370 تکمیل مجازات تعزیری در جرائم تعزیری بوده و جرم ارتکابی متهم از حدود است. نتیجتا اعتراض وارد است، لذا به استناد به بند 2 قسمت ب ماده 265 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری رای معترضٌ علیه در مورد محکومیت مذکور نقض و رسیدگی مجدد به همان شعبه محترم ارجاع می‌گردد. شعبه --- دیوان‌عالی‌کشور - رییس و عضو معاون