رابطه بذل حقوق مالی و عسر و حرج

رابطه بذل حقوق مالی و عسر و حرج خ. م.: در تاریخ 19 فروردین 1400، دادخواستی به منظور صدور حکم طلاق به دلیل عسر و حرج ناشی از رفتارهای نامشروع، ضرب و جرح عمدی و ترک انفاق تقدیم شد. خواهان مستندات خود را که شامل ده فقره دادنامه مرتبط بود، ارائه نمود. در جلسه رسیدگی، طرف مقابل با ارسال لایحه‌ای اعلام کرد که خواهان در منزل وی زندگی کرده و نفقه را دریافت می‌کند و از این رو خواستار رد دادخواست شد. دادگاه ب. ت. ب. نظریه داوران مبنی بر عدم سازش، به بررسی ادامه داد و در نهایت، به موجب دادنامه‌ای در تیر 1400، دعوی را غیر وارد تشخیص داده و حکم به رد دادخواست صادر کرد. وکیل خواهان به این رای تجدیدنظرخواهی کرد و شعبه تجدیدنظر در تاریخ 28 شهریور 1400، با در نظر گرفتن محکومیت‌های طرف مقابل و عسر و حرج خواهان، حکم به الزام طرف مقابل به طلاق صادر نمود. طرف مقابل به این رای فرجام‌خواهی کرد. دیوان عالی کشور پس از بررسی پرونده و دلایل موجود، فرجام‌خواهی را وارد ندانسته و ضمن ابرام دادنامه تجدیدنظر، حکم را تایید کرد. در تاریخ 1400/01/19 خانم م. ح. د. به وکالت از طرف خانم م. ر. ک. س. به طرفیت اقای س. م. ص. دادخواستی به خواسته صدور حکم طلاق به استناد بندهای 1 و 2 و 9 از شروط ضمن عقد نکاح و عسر و حرج زوجه به علت رابطه نامشروع زوج و ضرب و جرح عمدی و ترک انفاق زوجه تقدیم و به پیوست دادخواست تصویر ده فقره دادنامه مربوط به دعاوی تمکین و طلاق و اتهامات زوج راجع به رابطه نامشروع و ایراد ضرب و جرح عمدی نسبت به زوجه را ارائه نموده است. دادخواست مطروح حسب الارجاع در شعبه *ثبت و مورد رسیدگی قرار میگیرد. در جلسه رسیدگی مورخ 1400/03/03 خوانده (زوج) حضور نیافته و طی لایحه تقدیمی اعلام نموده که هم اکنون زوجه در منزل وی با فرزند مشترک زندگی می کند و نفقه خود و فرزند را دریافت میدارد. و بنده بخاطر حکم جلبی که نامبرده گرفته است.بلاتکلیف و اواره می باشم و حتی نمی توانم بکاری مشغول باشم و شکایت های مطروحه کلا بی اساس بوده است.و بنده با شرایط موجود هیچگونه نظر و توافقی برای طلاق ندارم. و نمی خواهم زندگیم متلاشی شود. لذا صدور حکم بر رد دادخواست م. ا.. خواهان و وکیل و. د. ج. دادرسی حضور یافته اند وکیل خ. ا. د. خواسته ب. ش. د. تقدیمی است.در مورد مهریه موکل رای صادر گردیده و جهیزیه در تصرف زوجه م. ب.. و زوجین یک فرزند مشترک دختر متولد 1389 دارند. زوجه اعلام نموده که حامله و باردار نمی‌باشد.سپس دادگاه قرار ارجاع امر بداوری صادر نموده و داوران منصوب زوجین به اتفاق نظریه کتبی خود را که حاکی از عدم حصول سازش بین طرفین بوده تقدیم داشته اند. سرانجام دادگاه ختم رسیدگی را اعلام و پس از اظهار عقیده قاضی مشاور به موجب دادنامه شماره *مورخ 1400/04/21 پس از ذکر خواسته و شرح دعوی خواهان با این استدلال که اولا - بر خلاف ادعای وکیل خواهان حسب دادنامه شماره 362 - 97 مورخ 1397/04/03 صادره از شعبه *خوانده از اتهام رابطه نامشروع تبریه گردیده ثانیا - استنکاف شوهر از دادن نفقه به مدت 6 ماه یا بیشتر و عدم امکان الزام وی به تادیه نفقه می‌بایست از طریق محاکم خانواده یا شورای حل اختلاف ب. ت. ب. میزان نفقه درخواستی از طریق صدور ارای قطعی به اثبات رسیده و عدم امکان الزام زوج به پرداخت نفقه علی رغم محکومیت مشارالیه پس از طی مراحل قانونی از طرف اجرای احکام مدنی مراجع مربوط گواهی گردد. و محکومیت خوانده در پرونده کیفری ترک انفاق نمی‌تواند جایگزین و جانشین شرط فوق الذکر گردد. ثالثا - محکومیت خوانده به پرداخت دیه د. ح. خ. از بابت چند فقره سیاه شدگی و کبودی نمی‌تواند دلیل موثر بر سوی معاشرت زوج باشد. به نحوی که ادامه زندگی را برای زوجه غیرقابل تحمل نماید. رابعا - محکومیت خوانده به اتهام ترک انفاق از جمله جرایمی نمی‌باشد. که مغایر با حیثیت خانوادگی و شیون زوجه باشد. لذا در مجموع دعوی خواهان را غیر وارد تشخیص و با رد نظر قاضی مشاور حکم بر بطلان خواهان صادر نموده است. پس از ابلاغ رای صادره وکیل ز. د. م. قانونی با تقدیم دادخواست نسبت به ان تجدیدنظرخواهی نموده که پس از تبادل لایحه و وصول پرونده بمرجع تجدیدنظر استان *، شعبه *وضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره *مورخ 1400/06/28 پس از ذکر تجدیدنظرخواهی ت. ن. خ. ب. ت. ب. محکومیت زوج به پرداخت دیه از بابت ضرب و جرح زوجه در سه 3 مرحله مختلف و نیز محکومیت کیفری وی به تحمل حبس از بابت ترک انفاق حسب دادنامه های شماره 805 - 97 و 911 - 97 و 470 - 97 صادره از شعب 110 و 112 و 115 محاکم کیفری دو *و اینکه زوجین بیش از دو سال است.که در افتراق جسمانی بسر میبرند و زوجه حاضر شده در قبال طلاق قسمت عمده ای از حقوق مالی خود را د. ح. زوج بذل نماید. و نیز اختلافات فیما بین علیرغم ارجاع موضوع به داوری و اهتمام داوران حل و فصل نشده و اصلاح ذات البین میسر نگردیده است.لذا عسر و حرج زوجه در تداوم زوجیت محرز تشخیص و بر این اساس اعتراض زوجه ت. ن. خ. را وارد دانسته و به استناد مواد 1130 و 1145 و 1146 قانون مدنی و مواد 26 و 29 قانون حمایت خانواده و مواد 198 و 348 و 358 قانون ایین دادرسی مدنی ضمن نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته حکم بر الزام خوانده بدوی (زوج) به طلاق خواهان و ثبت ان در یکی از دفاتر رسمی ثبت طلاق صادر و توضیح داده که ارائه گواهی پزشک ذی صلاح برای تشخیص وضعیت حاملگی زوجه جهت اجرای صیغه طلاق الزامی است.و زوجه با حفظ تعداد پنجاه قطعه سکه تمام بهار ازادی از کل مهریه اش مابقی ان بانضمام سایر حقوق مالی استحقاقی ناشی از زوجیت را در قبال طلاق د. ح. زوج بذل خواهد نمود و در صورت امتناع زوج سردفتر رسمی طلاق مربوطه در امر اجرای صیغه طلاق نماینده خواهد بود. فرزند مشترک زوجین به لحاظ رسیدن به سن بلوغ شرعی از قید حضانت خارج شده و تکلیفی از این حیث متوجه دادگاه نمی‌باشد. و نوع طلاق مبتنی بر این حکم باین خلعی بوده و مدت ایام عده سه 3 طهر شرعی خواهد بود و مدت اعتبار حکم صادره برای اجرای شش ماه از تاریخ قطعیت و یا ابلاغ رای فرجامی م. ب.. دادنامه اخیر الذکر در تاریخ 1400/06/30 به ز. ا. ش. و نامبرده در تاریخ 1400/07/17 با تقدیم دادخواست نسبت به ان فرجام خواهی نموده که پس از تبادل لایحه و وصول پرونده به دیوان عالی کشور جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. دادخواست فرجامی و لایحه جوابیه به هنگام شور قرائت میگردد. هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید.پس از قرائت گزارش اقای ح. ع. عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده، مشاوره نموده چنین رای می دهد: فرجام خواهی اقای س. م. ص. نسبت به دادنامه شماره *مورخ 1400/06/28 شعبه *که به موجب ان به لحاظ احراز عسر و حرج زوجه در تداوم زوجیت ضمن نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته حکم بر الزام زوج (ف. خ.) به مطلقه نمودن زوجه (فرجام خوانده) با شرایط مصرح در ان صادر گردیده است.ب. ت. ب. جامع اوراق پرونده وارد نبوده و توجیه قانونی ندارد. دادنامه فرجام خواسته که متکی بر ارزیابی دلایل و قرائن موجود در پرونده و مبتنی بر استنباط و تشخیص دادگاه بوده ب. ت. ب. جهات و مبانی استدلال و استنباط دادگاه و دلایل منعکس در حکم و محتویات پرونده و پیوست ان و توجها به وجود اختلاف شدید فیما بین طرفین که از سال 97 تا کنون ادامه داشته و اقامه دعاوی متعدد حقوقی و کیفری با موضوعات مختلف در مراجع مختلف قضایی خود موید عمق و شدت اختلاف انان بوده و نیز محکومیت زوج به پرداخت دیات معینه به اتهام ایراد صدمه بدنی عمدی نسبت به زوجه در سه 3 مرحله مختلف و هم چنین محکومیت جزایی ایشان به اتهام ترک انفاق زوجه که جملگی موید سوی رفتار ز. ن. ب. زوجه و عدم حسن معاشرت وی با زوجه بوده و اینکه اختلافات طرفین در نهایت موجب افتراق جسمانی طویل المدت انان گردیده که هنوز ادامه داشته و حتی مساعی داوران نیز در حل و فصل اختلافات و اصلاح ذات البین موثر واقع نشده و از طرفی هم از ناحیه زوج در طول این مدت مدید هیچ اقدام مفید و موثری جهت رفع کدورت و اختلاف و ترغیب زوجه به ادامه زندگی مشترک و سر و سامان دادن به ان به عمل نیامده بلکه با تقدیم دادخواست طلاق به دادگاه و اخذ گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای طلاق عملا مراتب عدم علاقمندی خ. ر. ب. زوجه و نیز عدم تمایل خویش به ادامه زندگی مشترک با وی اعلام داشته است.مجموع مراتب اشعاری و اوضاع و احوال حاکم بر روابط طرفین و زندگی انان دلالت بر این دارد. که ادامه این وضعیت برای زوجه مشقت بار و غیرقابل تحمل بوده و موجب عسر و حرج وی در استمرار زوجیت خواهد بود چنانچه بذل مهریه مافی القباله به تعداد (264) قطعه سکه تمام بهار ازادی به جزتعداد پنجاه سکه از ان که محفوظ باقی مانده و نیز سایر حقوق مالی ناشی از زوجیت از طرف زوجه به زوج در قبال اجرای صیغه طلاق خود قرینه ای بر عسر و حرج وی در تداوم زوجیت م. ب.. بنابراین دادنامه فرجام خواسته مطابق دلایل و موجود در پرونده و موافق موازین و مقررات قانونی اصدار یافته و ایراد و اشکال موثر در تخدیش بر دادنامه مرقوم مترتب نبوده و اعتراض ف. خ. د. حد و کیفیتی نیست که بمبانی استنباط و تشخیص دادگاه و مالا اساس دادنامه معترض عنه خلل و خدشه ای وارد و موجبات نقض ان را فراهم سازد و چون از حیث رعایت اصول و قواعد دادرسی ایراد موثری در نحوه رسیدگی دادگاه و صدور حکم مشهود نمی‌باشد. لهذا ضمن رد فرجام خواهی ف. خ. ب. استناد مواد 370 و 396 قانون ایین دادرسی مدنی دادنامه فرجام خواسته ابرام میگردد. ح. ع. ح. م. ه. رئیس شعبه *مستشار دیوان عالی کشور