رأی دادگاه بدوی

رأی دادگاه بدوی درخصوص شکایت خانم ف.گ. با وکالت آقای ح.م. علیه آقایان 1ـ م.م. فرزند م. دایر به الف) توهین، ب) افترا، ج) نشر اکاذیب، 2ـ م.س. فرزند م.، دایر به الف) معاونت در جعل چهار فقره مبایعه نامه عادی، ب) نشر اکاذیب، ج) افترا، 3ـ ف.ب. فرزند ع.، دایر به الف) نشر اکاذیب، ب) شهادت کذب، ج) افترا، موضوع کیفرخواست صادر شده علیه متهمین در دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه 7 تهران، با این توضیح که م. ر. ا. به وکالت از آقای م.ش. در تاریخ 8/12/89 شکایتی علیه خانم گ. تنظیم و تقدیم دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه 3 تهران می کند، و طی آن و لوایح بعدی خود مطالبی موهن و افترا آمیز را به وی نسبت می دهد، دادگاه ب. ت. ب. شکایت تقدیمی و تصاویر مصدق متن شکوائیه و لوایح بعدی متهم هر چند نام برده دفاعیات خود در دادسرا و دادگاه و کلیه مطالب را که علیه خانم ف.گ. ابراز داشته نقل قول اظهارات موکل خود می داند لیکن ب. ت. ب. صدور قرار منع تعقیب به نفع خانم گ. و عدم اثبات عناوین مجرمانه نسبت داده شده به مشارٌالیه، دادگاه شیوه نگارش شکوائیه و لایحه بعدی آقای ص. به عنوان وکیل دادگستری را خارج از معمول و عرف و رویه و نیز دور از ادب و انصاف دانسته و بر همین مبنا سوءنیت او را در طرح شکوائیه و نسبت دادن عناوین مجرمانه با ادبیاتی توهین آمیز محرز دانسته و ب. ت. ب. تعدد معنوی جرم و تطبیق موضوع با ماده 46 قانون مجازات اسلامی، دادگاه مجازات بزه نشر اکاذیب را اشد از دیگر بزه های معنون تشخیص و مستنداً به ماده 698 قانون مجازات اسلامی وی رابه تحمل سه ماه و یک روز حبس تعزیری محکوم می نماید. اما درخصوص اتهام آقای م.س. دایر به معاونت در جعل چهار فقره مبایعه نامه عادی مربوط به تاریخ مجعول 1385 که غیر اصیل بودن آن به موجب حکم قطعی دادگاه صالح به اثبات رسیده است، ب. ت. ب. امضای متهم به عنوان گواه ذیل مبایعه نامه های اشاره شده و اینکه دلیلی مبنی بر عدم اطلاع او ارائه نشده و دفاعیات وکیل وی نیز مبتنی بر اثبات عدم وجود وحدت قصد فی مابین وی و مرتکب نمی باشد؛ لذا دادگاه بزهکاری نام برده را محرز و مسلم تشخیص و مستنداً به مواد 43،536 و 726 قانون مجازات اسلامی و با رعایت ماده 22 قانون مجازات اسلامی به لحاظ وضعیت سنی متهم وی را به تحمل سه ماه و یک روز حبس محکوم می نماید. اما درخصوص دیگر اتهامات متهمین، س. و ف.ب. دادگاه مطالب عنوان شده توسط نام بردگان به عنوان شاهد در مرجع قضایی را افترا آمیز و متضمن نشر اکاذیب و شهادت دروغ ندانسته و مستنداً به اصل 37 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و تمسک به اصل کلی و لازم الرعایه برائت رأی به برائت آنان صادر و اعلام می دارد. این رأی حضوری و ظرف 20 روز قابل اعتراض در دادگاه تجدیدنظر استان تهران است. رئیس شعبه 1036دادگاه عمومی جزایی تهران ـ دولت خواهی رأی دادگاه تجدیدنظر استان درخصوص تجدیدنظرخواهی آقای م.ص. اصالتاً و وکالتاً از طرف آقای م.س. از یک طرف و آقای ح.م. به وکالت از طرف خانم ف.گ. شاکی پرونده از طرف دیگر همگی نسبت به دادنامه شماره 1024 مورخ 3/10/1391 شعبه 1036 دادگاه عمومی جزایی تهران که در بخش اول متضمن محکومیت آقای م.ص. به تحمل سه ماه و یک روز حبس به لحاظ انتساب اتهام نشر اکاذیب از طریق ارائه لایحه دفاعی از جانب موکل خود آقای م.ش. در پرونده های مطروحه در محاکم عمومی تهران و نیز محکومیت آقای م.س. نیز به تحمل سه ماه و یک روز حبس به لحاظ انتساب اتهام معاونت در جعل چهار فقره مبایعه نامه عادی و نیز در بخش دوم دادنامه تجدیدنظرخواسته رأی بر برائت آقایان م.س. و ف.ب. از اتهام نشراکاذیب، افترا و شهادت کذب همگی موضوع شکایت ت. ن. خ. ردیف دوم بوده که د. ا. م. از دادرسی وی به برائت مشارٌالیهم و نیز قلیل بودن مجازات آقای م.ص. معترض بوده، دادگاه پس از بررسی اوراق پرونده من جمله لوایح ابرازی طرفین اعتراض وکیل شاکی نسبت به برائت آقایان ف.ب. و م.س. را وارد ندانسته در نتیجه در این بخش دادگاه اعتراض را محکوم به رد تشخیص و مستنداً به شق الف از ماده 257 از قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب سال 1378 رأی به رد تجدیدنظرخواهی صادر و اما درخصوص آن بخش از دادنامه تجدیدنظرخواسته که متضمن محکومیت آقای م.س. م. ب. دادگاه اعتراض را وارد تشخیص زیرا صرف نظر از اینکه به موجب دادنامه قطعی شماره 252 مورخ20/12/1390 این دادگاه و بر اساس اظهارنظر کارشناسان چهار فقره مبایعه نامه های استنادی از حیث تاریخ مقدم و مؤخر و برفرض تحقق بزه جعل آنچه مسلم است عناصر قانونی بزه معاونت موضوع بندهای سه گانه ذیل ماده 43 از قانون مجازات اسلامی در بزه انتسابی احرازنمی گردد، بلکه مبایعه نامه های استنادی تنظیمی فی مابین آقایان م.ش. و ج.الف. تنظیم و وحدت قصد فی مابین مشارٌالیهما و ت. ن. خ. آقای م.س. احراز نمی گردد، با این وصف دادگاه این قسمت از دادنامه تجدیدنظرخواسته را قابل تأیید ندانسته [و] ضمن نقض آن مستنداً به بند یک از شق ب از ماده 257 قانون مذکور و با استظهار از اصل برائت، رأی بر برائت آقای م.س. صادر و اما درخصوص اعتراض آقای م.ص. نسبت به محکومیت خود که از حیث انتساب اتهام نشراکاذیب اصدار یافته در این بخش نیز دادگاه اعتراض را وارد تشخیص زیرا آنچه به عنوان نشراکاذیب مورد اشاره قرارگرفته مطالبی است که وی در مقام دفاع از موکل خود و به نقل از وی و در راستای وظیفه شغلی بیان داشته و احراز کذب و یا صحیح بودن آن بر عهده مقام قضایی است که سیر پرونده های محاکماتی و صدور احکام متعدد از طریق شعب 1049 و 1033 محاکم عمومی جزایی تهران و نیز دادنامه شماره 252 این دادگاه که در مقام تجدیدنظرخواهی از دادنامه های شماره 805 مورخ 22/8/1390 و 763 مورخ 30/7/1390 صادر گردیده درنتیجه از نظر این دادگاه ارائه لایحه دفاعی در مقابل ادعای یکدیگر از جانب وکلای طرفین با نقل قول از موکلین خود را نمی توان به عنوان نشراکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی تلقی نمود؛ با این وصف دادگاه دراین بخش اعتراض را غیر وارد تشخیص و ضمن نقض دادنامه، رأی بر برائت صادر و اما در مورد عدم اظهارنظر دادگاه محترم نخستین پیرامون اتهامات توهین و افتراء موضوع اتهام آقای م.ص. ب. ت. ب. اینکه به موجب ماده 241 از قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مرجع تجدیدنظر فقط نسبت به آنچه مورد تجدیدنظرخواهی است و در مرحله نخستین مورد حکم قرار گرفته رسیدگی می نماید و چون نسبت به اتهامات صدرالاشاره حکمی صادر نگردیده این دادگاه مواجه با تکلیفی نمی باشد. این رأی قطعی است. رئیس شعبه 27 دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه رجاء ـ استیری فهرست دادگاه بدوی دادگاه تجدیدنظر استان نقد رأی