فرجام خواهی از حکم صادره در دعوی الزام به ثبت واقعه نکاح

رأی شعبه دیوان عالی کشور حسب محتویات پرونده ، خانم س. پ. به وکالت از خواهان خانم ن. ح. دادخواستی به خواسته صدور حکم به الزام خوانده به ثبت نکاح دائم به طرفیت آقای ر. ک. تقدیم دادگستری شهرستان اسلام آباد غرب نموده و توضیح داده که: موکل به موجب عقد نامه عادی مورخ 1392/3/20 در شهرستان اسلام آباد غرب به عقد دائم خوانده با مهریه چهارده سکه بهار آزادی در آمده است،حال ب. ت. ب. وقوع عقد دائم شرعی میان موکل و خوانده ، مشارالیه از ثبت واقعه نکاح خودداری نموده است و صحبت های موکل در این خصوص با وی بی نتیجه بوده است. ایشان نه تنها مبادرت به ثبت واقعه نکاح ننموده اند بلکه ب. ت. ب. وکالتنامه ای که در زمان عقد از موکل اخذ نموده به صورت غیابی و بدون دادن دادخواست طلاق به دادگاه ، موکل را طلاق عادی داده است،لذا ب. ت. ب. موارد معنونه و مستنداً به ماده 49 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 خواهان صدور حکم مبنی بر الزام خوانده به ثبت نکاح دائم می باشم . دادخواست پس از ثبت جهت رسیدگی به شعبه اول دادگاه عمومی حقوقی شهرستان اسلام آباد غرب ارجاع گردیده است . دادگاه پس از جری تشریفات قانونی با تشکیل جلسه دادرسی نسبت به دعوی خواهان رسیدگی و به شرح دادنامه شماره 479 مورخ 1394/6/1: و با عنایت به محتویات پرونده از جمله اظهارات و اقرار طرفین و شهادت شهود ، وجود علقه زوجیت بین طرفین را محرز دانسته و اینکه انحلال عقد نکاح سابق به موجب واقعه طلاق نافی رعایت تشریفات مقرر قانونی از جمله ثبت واقعه نکاح نمی باشد،به استناد ماده 20 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 ، ماده 31 قانون ثبت احوال و مواد 220 ، 1259 و 1275 قانون مدنی حکم به الزام خوانده به ثبت رسمی واقعه ازدواج کرده است . پس از ابلاغ رأی صادره ، وکیل م. ع. ب. تقدیم دادخواست تجدیدنظر نسبت به آن اعتراض و تجدیدنظرخواهی نموده و در لایحه تقدیمی اجمالاً اعلام داشته که شهادت شهود تلقینی بوده و تصویر سند نکاحیه ، انقطاعی بودن آن را به اثبات می رساند و عقد دائمی نبوده است.پس از انجام تبادل لوایح و وصول پاسخ وکیل ت. ن. خ. ، پرونده به مرجع تجدیدنظر ارسال و جهت رسیدگی به شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر ارجاع شده است . دادگاه تجدیدنظر نسبت به تجدیدنظرخواهی رسیدگی و به شرح دادنامه شماره 500 مورخ 1394/8/6: با رد تجدیدنظر خواهی ، رأی تجدید نظرخواسته را تأیید نموده است . پس از ابلاغ رأی تجدیدنظر ، وکیل م. ع. ب. تقدیم دادخواست فرجامی نسبت به آن اعتراض و فرجام خواهی کرده و در لایحه تقدیمی همان مطالب قبلی مطرح شده در مرحله تجدیدنظر را تکرار نموده است . پس از انجام تبادل لوایح و وصول پاسخ فرجام خوانده ، پرونده به دیوان عالی کشور ارسال و جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است .هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید . پس از قرائت گزارش آقای … ممیز و ملاحظه اوراق پرونده و نظریه کتبی آقای … باقری دادیار دیوان عالی کشور اجمالاً مبنی بر: صدور رأی شایسته قانونی مورد تقاضا م. ب. . درخصوص دادنامه شماره 500 مورخ 1394/8/6 فرجام خواسته،مشاوره نموده و چنین رأی می دهد : رأی شعبه دیوان عالی کشور درخصوص فرجام خواهی وکیل م. ع. آقای ر. ک. به طرفیت خانم ن. ح. نسبت به دادنامه شماره 500 مورخ 1394/8/6 شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر استان کرمانشاه که در تأیید رأی بدوی شماره 479 مورخ 1394/6/1 شعبه اول دادگاه عمومی حقوقی شهرستان اسلام آباد غرب اصدار یافته و به موجب آن حکم به الزام خوانده دعوی ( ف. خ. ) به ثبت رسمی واقعه نکاح دائمی صادرگردیده است با عنایت به محتویات پرونده و با صرف نظر از ماهیت حکم صادره ، ن. ب. ا. حسب مفاد بند (الف) ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی احکام صادره راجع به اصل نکاح و فسخ آن قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشورمی باشد و حکم فرجام خواسته مذکور از جمله احکام قابل فرجام مشمول بند (الف) فوق الذکر نبوده و مفاد رأی وحدت رویه شماره 666 مورخ 1383/3/19 هیأت عمومی دیوان عالی کشور نیز دلالت بر آن دارد ، لهذا قید ذیل رأی تجدیدنظر در خصوص قابل فرجام خواهی بودن آن در دیوان عالی کشور موجّه نبوده و دادنامه تجدیدنظر صادره قابلیت طرح و رسیدگی فرجامی در دیوان عالی کشور ندارد . مقرر می دارد پرونده به مرجع قضایی مربوط اعاده گردد. شعبه چهل و دوم دیوان عالی کشور رئیس: دکتر …: غلامحسین ذات عجم فهرست شعبه دیوان عالی کشور شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی فرجام خواهی از حکم صادره در دعوی الزام به ثبت واقعه نکاح در تاریخ 31 فروردین 1395، دیوان عالی کشور به پرونده‌ای رسیدگی نمود که در آن، خواهان درخواست الزام خوانده به ثبت نکاح دائم را مطرح کرده بود. خواهان ادعا کرد که موکل به موجب عقدنامه عادی مورخ 20 خرداد 1392 به نکاح دائم خوانده درآمده و خوانده از ثبت نکاح خودداری کرده و بدون رعایت تشریفات قانونی، اقدام به صدور طلاق عادی نموده است. دادگاه بدوی با استناد به مواد 20 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 و 31 قانون ثبت احوال، حکم به الزام خوانده به ثبت نکاح صادر کرد. این حکم پس از تجدیدنظرخواهی و رد آن توسط دادگاه تجدیدنظر، به دیوان عالی کشور ارجاع شد. دیوان در بررسی فرجام‌خواهی، با استناد به بند (الف) ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی و رای وحدت رویه شماره 666، اعلام کرد که حکم تجدیدنظر در خصوص اصل نکاح و فسخ آن قابلیت فرجام‌خواهی ندارد و بدین ترتیب، پرونده را به مرجع قضایی مربوطه اعاده نمود. تاریخ دادنامه قطعی: 1395/01/31 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: دعوی الزام به ثبت رسمی واقعه نکاح دائم، (که با انکار خوانده نسبت به وصف دوام رو به رو شده است)، در زمره دعاوی راجع به اصل نکاح نبوده و قابل فرجام خواهی نیست. رای شعبه دیوان عالی کشور شماره پرونده: --- شماره دادنامه: --- شعبه: شعبه چهل و دوم دیوان عالی کشور تاریخ: 1395/01/31 - 13 : 41 قاضی: یداله علی زاده قاضی: غلامحسین ذات عجم قاضی: حمیدرضا محمدباقری خلاصه جریان پرونده حسب محتویات پرونده، خانم س. پ. به وکالت از خواهان خانم ن. ح. دادخواستی به خواسته صدور حکم به الزام خوانده به ثبت نکاح دائم به طرفیت آقای ر. ک. تقدیم دادگستری شهرستان اسلام آباد غرب نموده و توضیح داده که: موکل به موجب عقد نامه عادی مورخ 1392/03/20 در شهرستان اسلام آباد غرب به عقد دائم خوانده با مهریه چهارده سکه بهار آزادی در آمده است،حال ب. ت. ب. وقوع عقد دائم شرعی میان موکل و خوانده، مشارالیه از ثبت واقعه نکاح خودداری نموده است و صحبت های موکل در این خصوص با وی بی نتیجه بوده است. ایشان نه تنها مبادرت به ثبت واقعه نکاح ننموده‌اند بلکه ب. ت. ب. وکالتنامه ای که در زمان عقد از موکل اخذ نموده به صورت غیابی و بدون دادن دادخواست طلاق به دادگاه، موکل را طلاق عادی داده است،لذا ب. ت. ب. موارد معنونه و مستندا به ماده 49 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 خواهان صدور حکم مبنی بر الزام خوانده به ثبت نکاح دائم می باشم. دادخواست پس از ثبت جهت رسیدگی به شعبه اول دادگاه عمومی حقوقی شهرستان اسلام آباد غرب ارجاع گردیده است. دادگاه پس از جری تشریفات قانونی با تشکیل جلسه دادرسی نسبت به دعوی خواهان رسیدگی و به شرح دادنامه شماره --- مورخ 1394/06/01 : و با عنایت به محتویات پرونده از جمله اظهارات و اقرار طرفین و شهادت شهود، وجود علقه زوجیت بین طرفین را محرز دانسته و اینکه انحلال عقد نکاح سابق به موجب واقعه طلاق نافی رعایت تشریفات مقرر قانونی از جمله ثبت واقعه نکاح نمی‌باشد،به استناد ماده 20 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 ، ماده 31 قانون ثبت احوال و مواد 220 ، 1259 و 1275 قانون مدنی حکم به الزام خوانده به ثبت رسمی واقعه ازدواج کرده است. پس از ابلاغ رای صادره، وکیل م. ع. ب. تقدیم دادخواست تجدیدنظر نسبت به آن اعتراض و تجدیدنظرخواهی نموده و در لایحه تقدیمی اجمالا اعلام داشته که شهادت شهود تلقینی بوده و تصویر سند نکاحیه، انقطاعی بودن آن را به اثبات می رساند و عقد دائمی نبوده است.پس از انجام تبادل لوایح و وصول پاسخ وکیل تجدیدنظرخوانده، پرونده به مرجع تجدیدنظر ارسال و جهت رسیدگی به شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر ارجاع شده است. دادگاه تجدیدنظر نسبت به تجدیدنظرخواهی رسیدگی و به شرح دادنامه شماره --- مورخ 1394/08/06 : با رد تجدیدنظر خواهی، رای تجدید نظرخواسته را تایید نموده است. پس از ابلاغ رای تجدیدنظر، وکیل م. ع. ب. تقدیم دادخواست فرجامی نسبت به آن اعتراض و فرجام خواهی کرده و در لایحه تقدیمی همان مطالب قبلی مطرح شده در مرحله تجدیدنظر را تکرار نموده است. پس از انجام تبادل لوایح و وصول پاسخ فرجام خوانده، پرونده به دیوان عالی کشور ارسال و جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است.هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای … ممیز و ملاحظه اوراق پرونده و نظریه کتبی آقای … باقری دادیار دیوان عالی کشور اجمالا مبنی بر: صدور رای شایسته قانونی مورد تقاضا م. ب.. در خصوص دادنامه شماره --- مورخ 1394/08/06 فرجام خواسته،مشاوره نموده و چنین رای می دهد: در خصوص فرجام خواهی وکیل م. ع. آقای ر. ک. به طرفیت خانم ن. ح. نسبت به دادنامه شماره --- مورخ 1394/08/06 شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر استان کرمانشاه که در تایید رای بدوی شماره 479 مورخ 1394/06/01 شعبه اول دادگاه عمومی حقوقی شهرستان اسلام آباد غرب اصدار یافته و به موجب آن حکم به الزام خوانده دعوی (ف. خ.) به ثبت رسمی واقعه نکاح دائمی صادرگردیده است با عنایت به محتویات پرونده و با صرف نظر از ماهیت حکم صادره، ن. ب. ا. حسب مفاد بند (الف) ماده 368 قانون آیین دادرسی مدنی احکام صادره راجع به اصل نکاح و فسخ آن قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشورمی باشد و حکم فرجام خواسته مذکور از جمله احکام قابل فرجام مشمول بند (الف) فوق الذکر نبوده و مفاد رای وحدت رویه شماره 666 مورخ 1383/03/19 هیات عمومی دیوان عالی کشور نیز دلالت بر آن دارد، لهذا قید ذیل رای تجدیدنظر در خصوص قابل فرجام خواهی بودن آن در دیوان عالی کشور موجّه نبوده و دادنامه تجدیدنظر صادره قابلیت طرح و رسیدگی فرجامی در دیوان عالی کشور ندارد. مقرر می‌دارد پرونده به مرجع قضایی مربوط اعاده گردد.