قابل اعتراض بودن یا نبودن برخی از آرای دادگاه کیفری دو

ب. ت. ب. اینکه در خصوص ماده 529 قانون آیین دادرسی کیفری ماهیت اقدام دادگاه «تصمیم» م. ب. و از طرفی این مورد و سایر موارد دیگر از جمله تعلیق یا آزادی مشروط در تبصره 2 ماده 427 قانون آیین دادرسی کیفری نیامده و این موارد احصا شده‌اند لذا قطعی و غیر قابل تجدیدنظر هستند. مضافاً اینکه نظریه مشورتی شماره 1357/94/7 این نظر را تایید می‌نماید. نظر ابرازی ب. ت. ب. اطلاق ماده 427 قانون آیین دادرسی کیفری و اینکه در احکام کیفری اصل بر قابل تجدیدنظر بودن آراء م. ب. و ماده 427 بیان می‌دارد: «آراء دادگاه‌ها جز در موراد زیر که قطعی محسوب می‌شوند حسب مورد در دادگاه تجدیدنظر استان همان حوزه قضایی قابل تجدیدنظر و یا در دیوان عالی کشور قابل فرجام است.» بنابراین اصل بر قابل تجدیدنظر بودن است. در خصوص ماده 529 قانون آیین دادرسی کیفری چون تصمیم م. ب. قطعی است اما در خصوص تعلیق قرار و در خصوص آزادی مشروط، حکم م. ب. و رأی اعم از قرار و حکم است. همانطور که بعضی از قرارها در تبصره 2 ماده 427 مثل قرار اناطه، منع و موقوفی تعقیب امده است و به نظر ب. ت. ب. صدر ماده تمثیلی می‌باشند. ضمناً در بیشتر موارد پذیرش درخواست به ضرر ذی‌نفع (شاکی) یا جامعه (مدعی‌العموم) م. ب. به ویژه اعمال بند «ب» ماده 10 قانون مجازات اسلامی با تصویب قانون جدید (قانون کاهش مجازات حبس تعزیری) که در ماده 104 حداقل و حداکثر مجازات جرایم قابل گذشت را به نصف تقلیل داده است که به ضرر شاکی است. نتیجه اینکه این آراء قابل تجدیدنظر می‌باشند.