قابلیت اعتراض به لغو قرار آزادی مشروط

بر اساس مقررات آزادی مشروط مندرج در مواد 58 تا 63 قانون مجازات اسلامی در شرایط خاص آزادی مشروط صادر و در صورت تخلف از مقررات قانونی دادگاه در خصوص احکام قطعی در جهت اجرای مجازات و اصلاح مجرمین اقدام به صدور قرار آزادی مشروط می‌نماید و همین اختیار دادگاه صادر کننده حکم قطعی در لغو داده شده است. از آن جایی که اصل بر قطعیت آراء محاکم م. ب. و قانون‌گذار حکیم در ماده 427 قانون آیین دادرسی کیفری آراء قابل تجدیدنظر بیان کرده است و مورد سوال از موارد مندرج در ماده فوق نمی‌باشد پس به اصل رجوع می‌کنیم و رای را قطعی اعلام می‌کنیم و نیازمند به جلسه رسیدگی نمی‌باشد. نظر ابرازی با عنایت به ماده 47 قانون آیین دادرسی کیفری به ذکر آراء قابل تجدیدنظر بدین معنا نمی‌باشد که سایر آراء قضایی قابل تجدیدنظر نباشد؛ ضمن اینکه در تبصره 2 ماده 427 ذکر شده اعم از محکومیت یا برائت و لغو آزادی مشروط خود نوعی صدور حکم محکومیت است و چه‌بسا قطعی بودن رای لغو آزادی مشروط به دور از عدالت قضایی باشد و چه بسیار محکومینی دفاعیات داشته باشند و در صورت قطعی بودن رای، از حقوق حقه خود محروم گردند. همچنین با وحدت ملاک از ماده 309 آیین دادرسی مدنی، می‌توان دریافت که موارد خاص غیر قابل اعتراض بودن در قانون صراحتاً ذکر شده است.