لزوم اثبات عدم پرداخت نفقه

لزوم اثبات عدم پرداخت نفقه خ. م.: در تاریخ 20 فروردین 1392، دادگاه تجدیدنظر استان به بررسی اعتراض فردی نسبت به اتهامات ایراد ضرب عمدی، توهین و ترک نفقه همسر که بر اساس دادنامه‌ای از شعبه‌ای از دادگاه عمومی تهران صادر شده بود، پرداخت. در خصوص اتهام ایراد ضرب عمدی، دادگاه به دلیل تعیین دیه کمتر از بیست درصد دیه کامل و قطعی بودن این بخش از دادنامه، درخواست تجدیدنظر را رد کرد. در خصوص اتهام توهین، دادگاه به عدم ارائه دلیل کافی برای اثبات این اتهام و صرفاً ادعای شاکی اشاره نمود. همچنین در رابطه با ترک نفقه، دادگاه به زندگی مشترک طرفین تا تاریخ شکایت و ارائه دلایل پرداخت نفقه از سوی متهم توجه کرد و خاطرنشان ساخت که شاکی پس از طرح شکایت در منزل پدری خود سکونت داشته و تمکین نکرده است. با لحاظ این موارد و استناد به بند 1 ماده 257 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری و اصل برائت، دادگاه رای به برائت متهم از اتهامات توهین و ترک نفقه صادر نمود. این رای قطعی است. تاریخ دادنامه قطعی: 1392/01/20 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: در دعوای کیفری ترک انفاق، اصل بر پرداخت نفقه توسط زوج م. ب.. رای دادگاه تجدیدنظر استان در خصوص اعتراض آقای م.ع. فرزند الف.، نسبت به دادنامه شماره --- مورخه 30/7/91 صادره از شعبه --- دادگاه عمومی تهران که به موجب آن مشارٌالیه به اتهامات 1 - ایراد ضرب عمدی، 2 - توهین، 3 - ترک نفقه همسر، محکومیت حاصل نموده است، با ملاحظه محتویات پرونده و لایحه اعتراضیه ت. ن. خ. اولا در خصوص ایراد ضرب عمدی که صرفا دیه کمتر از بیست درصد دیه کامل تعیین گردیده و دادنامه در این قسمت قطعی است لذا دادگاه مستندا به بند د ماده 232 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری قرار رد تجدیدنظرخواهی مشارٌالیه را نسبت به این بخش از دادنامه بدوی به لحاظ قطعیت آن صادر می‌نماید. ثانیا در خصوص اتهام توهین، دلیلی که حکایت از توجه اتهام باشد ارائه نگردیده و صرف ادعای شاکیه کافی برای توجه اتهام نیست، مضافا نسبت به اتهام ترک انفاق اولا تا زمان طرح شکایت مورخه 20/4/91 که منجر به درگیری بین طرفین شده زندگی مشترک داشته اند و بدیهی است هزینه زندگی مشترک به عهده سرپرست خانواده بوده و اصل بر پرداخت آن م. ب.. ثانیا بعد از زمان طرح شکایت نیز در چند ماه بعد دلایل پرداخت نفقه به حساب خانم … از ناحیه ت. ن. خ. ارائه گردیده است، مضافا به اینکه از تاریخ طرح شکایت، شاکیه در منزل پدری خود زندگی می کرده و قطعا تمکین از شوهر نداشته در حالی که ترک انفاق با تمکین محقق و جنبه کیفری خواهد داشت؛ لذا دادگاه با عدم احراز وقوع بزه در این دو مورد و با استناد به بند یک ماده 257 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری و اصل برائت با نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته رای بر برائت مشارٌالیه از اتهامات 1 - ترک انفاق، 2 - توهین، صادر می‌نماید. رای صادره قطعی است. رئیس شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار تولیت - پورعرب