وصف کیفری بردن اجباری زوجه توسط زوج به منزل مشترک

رأی خلاصه جریان پرونده به موجب دادنامه شماره 336-93/11/13 شعبه 101 دادگاه عمومی جزایی شهرستان ... آقای ع.ز. و ر. ز. با وکالت آقای م. ف. به اتهام مشارکت در آدم ربایی شاکیه و مستنداً به ماده 621 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) و بند ث از ماده 38 و بند الف ماده 37 قانون مجازات اسلامی به مجازات تحمل دو سال حبس تعزیری (با سه درجه تخفیف) محکوم و به موجب دادنامه شماره 445-94/3/25 شعبه 14 دادگاه تجدیدنظر استان ... رأی صادره تأیید و قطعیت یافته است. خانم ر. ل. وکیل م. ع. ضمن پرداخت هزینه دادرسی و با ارسال لایحه به دیوان عالی کشور، مستنداً به بند چ ماده 474 قانون آئین دادرسی کیفری خواستار اعاده دادرسی گردیده است و در توضیح بیان نموده که: 1- موکل این جانبه آقای ع.ز. همسر شرعی و دائمی خانم م.ج. م. ب. و اطاعت از اوامر زوج بر زوجه شرعاً و قانوناً لازم و واجب است و بردن ایشان به مسافرت ولو با اکراه اشکال شرعی و قانونی نداشته و ندارد و دیوان عالی کشور (شعبه 37) بردن همسر توسط شوهر را جرم ندانسته است و لذا عمل متهم مصداق جرم آدم ربایی نبوده است. 2- حقوقدانان و عامه مردم بر این باورند که آدم ربایی توسط پدر و همسر تحقق پیدا نمی کند. 3- فتوای مراجع تقلید نیز بر جرم نبودن عمل مذکور دلالت دارد و نظر اداره حقوقی قوه قضائیه به شماره 2/2557-77/6/10 این است که اگر شوهر زن خود را جبراً به خانه اش ببرد، عمل وی نه آدم ربایی است و نه سرقت. پرونده، پس از ثبت در دبیرخانه دیوان عالی کشور، در مورخ 94/12/18 به این شعبه ارجاع گردیده است و به شرح آتی اظهار نظر و اتخاذ تصمیم می نماید. هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای … عضو ممیز و اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رأی می دهد: رأی شعبه دیوان عالی کشور درخواست آقایان ع. ز. و . ز . با وکالت خانم ر. ل. مبنی بر تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه شماره 445-94/3/25 صادر شده از شعبه 14 دادگاه تجدیدنظر استان ... موجّه است زیرا طبق کپی مصدق سند رسمی ضمیمه خانم م.ج. زوجه رسمی و معقوده م. ع. ع. ز. بوده و ملزم به تمکین از زوج بوده و حسب مستندات ارائه شده و فتوای مراجع معظم تقلید، عمل انتسابی نسبت به وی جرم نبوده و بدین جهت عمل ارتکابی م. ع. دیگر (ر. ز.) نیز مصداق مشارکت در جرم نبوده و موضوع با صدر بند چ ماده 474 قانون آئین دادرسی کیفری منطبق م. ب. لذا با استناد به ماده 476 این قانون ضمن پذیرش تقاضا و تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه مذکور، پرونده را جهت رسیدگی مجدد به شعبه هم عرض دادگاه صادر کننده حکم قطعی ارجاع می نماید. شعبه سی و سوم دیوان عالی کشور- مستشار و عضو معاون سید نصرت الله اعتماد شیخ الاسلامی - سید مجتبی قریشی فهرست خلاصه جریان پرونده شعبه دیوان عالی کشور نقد رأی وصف کیفری بردن اجباری زوجه توسط زوج به منزل مشترک به موجب رای صادره از دادگاه عمومی جزایی، دو نفر به اتهام مشارکت در آدم‌ربایی بر اساس ماده 621 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) و بند ث از ماده 38 و بند الف ماده 37 همان قانون به دو سال حبس تعزیری محکوم شدند. این رای در مرحله تجدیدنظر تایید و به مرحله قطعی رسید. یکی از محکومین با استناد به بند چ ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری، درخواست اعاده دادرسی نمود و ادعا کرد که عمل متهم به دلیل رابطه زوجیت و فتوای مراجع تقلید جرم محسوب نمی‌شود و آدم‌ربایی توسط پدر و همسر تحقق نمی‌یابد. دیوان عالی کشور پس از بررسی مستندات، درخواست اعاده دادرسی را موجه تشخیص داده و بر اساس ماده 476 قانون آیین دادرسی کیفری، پرونده را برای رسیدگی مجدد به شعبه هم‌عرض ارجاع کرد. تاریخ دادنامه قطعی: 1395/01/24 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: اگر زوج، زوجه را جبرا به خانه خود ببرد، عمل وی عنوان مجرمانه ندارد. رای خلاصه جریان پرونده به موجب دادنامه شماره --- - 93/11/13 شعبه --- دادگاه عمومی جزایی شهرستان... آقای ع.ز. و ر. ز. با وکالت آقای م. ف. به اتهام مشارکت در آدم ربایی شاکیه و مستندا به ماده 621 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) و بند ث از ماده 38 و بند الف ماده 37 قانون مجازات اسلامی به مجازات تحمل دو سال حبس تعزیری (با سه درجه تخفیف) محکوم و به موجب دادنامه شماره --- - 94/3/25 شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان... رای صادره تایید و قطعیت یافته است. خانم ر. ل. وکیل م. ع. ضمن پرداخت هزینه دادرسی و با ارسال لایحه به دیوان عالی کشور، مستندا به بند چ ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری خواستار اعاده دادرسی گردیده است و در توضیح بیان نموده که: 1 - موکل این جانبه آقای ع.ز. همسر شرعی و دائمی خانم م.ج. م. ب. و اطاعت از اوامر زوج بر زوجه شرعا و قانونا لازم و واجب است و بردن ایشان به مسافرت ولو با اکراه اشکال شرعی و قانونی نداشته و ندارد و دیوان عالی کشور (شعبه --- ) بردن همسر توسط شوهر را جرم ندانسته است و لذا عمل متهم مصداق جرم آدم ربایی نبوده است. 2 - حقوقدانان و عامه مردم بر این بآورند که آدم ربایی توسط پدر و همسر تحقق پیدا نمی کند. 3 - فتوای مراجع تقلید نیز بر جرم نبودن عمل مذکور دلالت دارد و نظر اداره حقوقی قوه قضائیه به شماره 2/2557 - 77/6/10 این است که اگر شوهر زن خود را جبرا به خانه اش ببرد، عمل وی نه آدم ربایی است و نه سرقت. پرونده، پس از ثبت در دبیرخانه دیوان عالی کشور، در مورخ 94/12/18 به این شعبه ارجاع گردیده است و به شرح آتی اظهار نظر و اتخاذ تصمیم می‌نماید. هیات شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای … عضو ممیز و اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رای می دهد: رای شعبه دیوان عالی کشور درخواست آقایان ع. ز. و. ز. با وکالت خانم ر. ل. مبنی بر تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه شماره --- - 94/3/25 صادر شده از شعبه --- دادگاه تجدیدنظر استان... موجّه است زیرا طبق کپی مصدق سند رسمی ضمیمه خانم م.ج. زوجه رسمی و معقوده م. ع. ع. ز. بوده و ملزم به تمکین از زوج بوده و حسب مستندات ارائه شده و فتوای مراجع معظم تقلید، عمل انتسابی نسبت به وی جرم نبوده و بدین جهت عمل ارتکابی م. ع. دیگر (ر. ز.) نیز مصداق مشارکت در جرم نبوده و موضوع با صدر بند چ ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری منطبق م. ب. لذا با استناد به ماده 476 این قانون ضمن پذیرش تقاضا و تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه مذکور، پرونده را جهت رسیدگی مجدد به شعبه هم عرض دادگاه صادر کننده حکم قطعی ارجاع می‌نماید.