🔒ماده 224

<a class="tagref" href="/واژه/%D9%88%D8%B5%DB%8C">وصی</a> نسبت به اموال و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C">دارایی</a> که به موجب <a class="tagref" href="/واژه/%D9%88%D8%B5%DB%8C%D8%AA">وصیت</a> در اختیار و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AA%D8%B5%D8%B1%D9%81">تصرف</a> او قرار گرفته، در حکم <a class="tagref" href="/واژه/%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86">امین</a> است، و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%B6%D8%A7%D9%85%D9%86">ضامن</a> تلف یا خسارت احتمالی نمی باشد؛ مگر در صورت تجاوز از <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AD%D8%AF%D9%88%D8%AF-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA">حدود اختیارات</a> یا غفلت در حفظ اموال و <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82-%D9%85%D8%A7%D8%AF%DB%8C">حقوق مادی</a> و معنوی مولی علیه، که در این صورت باید <a class="tagref" href="/واژه/%D8%AE%D8%B3%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%87">خسارات وارده</a> را جبران نماید.