احراز اشتباه پرداخت کننده — در ایفای ناروا چه کسی مدعی محسوب

برای اینکه ایفای ناروا تحقق یابد، باید مالی به دیگری تسلیم شود، لذا چنانچه کاری انجام شود و خدمتی ارائه گردد و بقیه شرایط ایفای ناروا هم موجود باشد نمی توان به ایفای ناروا استناد کرد. در ایفای ناروا چه کسی مدعی محسوب میشود؟ آیا پرداخت کننده باید اشتباه خود را ثابت نماید یا دریافت کننده باید استحقاق خود را اثبات کند؟ پاسخ همان است که در تفسیر <a class="artref" href="/ماده/ماده-265-a_0815110235911">ماده ۲۶۵ قانون مدنی</a> در بخش مطالبه وجه بیان شد. مختصراً اینکه برخی ها هر پرداختی را اماره مدیونیت می دانند و پرداخت کننده را زمانی محق میدانند که اشتباه خود و عدم وجود دین را به هر نحوی اثبات نماید، برخی دیگر اصل را بر عدم مدیونیت میدانند و دریافت کننده را ملزم به اثبات ذی حق بودن خود و مدیون بودن پرداخت کننده دانسته اند عده ای دیگر راه میانه را در پیش گرفته اند. به نظر می رسد اگر مالکیت سابق خواهان با اقرار خوانده یا دیگر اسناد ابرازی مثل رسیدهای بانکی یا فاکتور خرید ثابت شود و لحوق تصرف خوانده احراز گردد مستفاد از <a class="artref" href="/ماده/ماده-37-a_0815110235681">ماده ۳۷ قانون مدنی</a> این دریافت کننده است که باید ثابت نماید مال به ناقل صحیح و قانونی به او منتقل شده است. دعوای مطالبه اجرت المثل (یا مطالبة وجه بابت استیفاء از کار یا مال دیگری ۱ - عمل یا کار برحسب درخواست و تقاضای خوانده انجام شده باشد، یا خواهان مال خود را بر حسب درخواست خوانده در اختیار او گذاشته باشد زیرا اگر شخصی بدون اذن مالک از مال او استفاده کند تابع قواعد غصب خواهد بود.