ادله اثبات دعوی

هر کس مدعی حقی باشد باید آن را اثبات کند و مدعی‌علیه هرگاه در مقام دفاع ، مدعی امری شود که محتاج به دلیل باشد اثبات امر بر عهده او است. برای اینکه دعوای خواهان ، به صرف انکار خوانده ، رد نگردد؛ وی باید تا حدی که ظهور در اعتبار ادعای او داشته باشد؛ دلیل ارائه نماید، چرا که در رابطه با خوانده، نافی را نفی کافی است. دلایلی که به موجب قانون ، دعوای حقوقی یا کیفری را اثبات می‌نمایند، ادله اثبات دعوی نامیده می‌شوند. اقرار ، شهادت ، امارات و سوگند از جمله ادله اثبات دعوا می‌باشند. به موجب <a class="artref" href="/ماده/ماده-1258-a_0815110236920">ماده ۱۲۵۸ قانون مدنی</a> ، دلائل اثبات دعوی از قرار ذیل است‌: اقرار. اسناد کتبی‌. شهادت‌. امارات‌. قسم‌. ماده مذکور، ظاهراً ادله اثبات دعوا را در پنج مورد به صورت حصری بیان کرده است (اقرار، اسناد کتبی، شهادت، امارات و قسم)، اما برخی عقیده دارند که این موارد حصری نیست و باید موارد دیگری از قبیل مشاهدات دادرس را نیز بر آن افزود، زیرا گاهی از معاینه محل و مشورت با کارشناس حقایقی به دست می‌آید که با هیچ‌یک از اقسام سنتی دلایل احراز نمی‌شود، از این رو، برخی اظهار داشته‌اند «امری که به عنوان دلیل ارائه می‌شود، باید مشمول تعریف یکی از ادله اثبات دعوا که در قانون آمده قرار گیرد. منبع: <a class="artref" href="/ماده/ماده-1257-a_0815110236919">ماده 1257 قانون مدنی</a> · <a class="artref" href="/ماده/ماده-1258-a_0815110236920">ماده 1258 قانون مدنی</a>