اراده در عقود (حقوق): وسیله اعلام و اظهار اراده

ساده‌ترین و در عین حال متداول‌ترین وسیله تفاهم معانی، الفاظ است. آن‌چه که کاشف از قصد و اراده‌ طرفین قرارداد است ایجاب و قبول نام دارد. ۵. ۱ - ماده ۳۳۹ قانون مدنی همان‌گونه که ماده ۳۳۹ قانون مدنی مقرر داشته: «پس از توافق بایع و مشتری در مبیع و قیمت آن، عقد بیع به ایجاب و قبول واقع می‌شود.» در اصطلاح حقوقی ایجاب عبارت است از این‌که ی. ا. ط. قرارداد نخست اراده خود را بر ایجاد رابطه‌ حقوقی معین اعلام دارد و قبول عبارت است از اعلام پذیرش رابطه‌ حقوقی معین به وسیله طرف دیگر. درحقیقت ایجاب پیشنهاد انجام معامله با شرایط معین است و قبول اعلام پذیرش پیشنهاد م. ب.. ۵. ۲ - اعلام کتبی اعلام اراده به وسیله نوشته نیز در حکم بیان الفاظ است. زیرا نوشته نیز مانند صوت و لفظ وسیله عرفی و عادی انتقال معانی است و از این جهت تفاوتی بین وجود لفظی و کتبی کلمه‌ها وجود ندارد. ۵. ۱ - ماده ۳۳۹ قانون مدنی البته نباید پنداشت که لفظ تنها وسیله بیان صریح اراده است و همان‌طوری که ماده ۱۹۳ قانون مدنی مقرر داشته است: «انشاء معامله ممکن است به وسیله عملی که مبین قصد و رضا باشد، مثل قبض و اقباض ، حاصل گردد، مگر در مواردی که قانون استثناء کرده باشد.» بنابراین الفاظ به خودی خود در انعقاد قراردادها اثری ندارند و تنها وسیله تبادل افکار و خواست‌های طرفین است. ۵. ۴ - ماده ۱۹۲ قانون مدنی همان‌طوری که ماده ۱۹۲ قانون مدنی مقرر داشته است: «در مواردی که برای طرفین یا یکی از آن‌ها تلفظ ممکن نباشد، اشاره‌ای که مبین قصد و رضا باشد کافی است.» منبع: قواعد عمومی‌ قراردادها، (دوره مقدماتی حقوق مدنی)، ج۱، ص۶۸، تهران، نشرمیزان، چاپ دوم، پاییز ۱۳۸۳ · قانون مدنی در نظم حقوق کنونی، ص۲۵۷، تهران، نشر میزان، چاپ یازدهم، پاییز ۱۳۸۴ · قانون مدنی در نظم حقوق کنونی، ص۲۵۸-۲۵۹، تهران، نشر میزان، چاپ یازدهم، پاییز ۱۳۸۴