از دیدگاه بعضی از فقیهان

از دیدگاه بعضی از فقیهان، شرط ضمن عقد را می توان با هر دو مفهوم ارائه شده برای شرط توجیه کرد؛ زیرا اگر ضمانت اجرای امتناع از ایفای شرط را الزام مشروط علیه» می دانیم، شرط ضمن عقد به معنای الزام و التزام است و اگر ضمانت اجرا را تسلط مشروط له بر فسخ عقد می دانیم، شرط ضمن عقد، شرط به معنای «عدم عند العدم» است. در واقع شرط ضمن عقد، شرط استمرار و تداوم عقد است و اگر شرط منتفی شود و مشروط علیه آن را ایفا نکند، استمرار و تداوم عقد منتفی است و مشروط له حق بر هم زدن آن را دارد. اما این نظریه در بعضی از منابع فقهی پس از تجزیه و تحلیل، رد شده است. در حقوق اسلامی منظور از شرط یکی از مفاهیم زیر است: - شرط، چیزی است که عقد یا ایقاع بر آن معلق می شود، یعنی شرط قیدی برای اصل عقد می گردد، به به گونه ای که انشا یا منشا - بر حسب دیدگاه های مختلف - معلق به حصول شرط می شود و به عبارت دیگر نفس التزام معلق بر چیزی (شرط) می گردد، همانند بیع