اقرار ساده

اقرار ساده در برابر اقرار مقید نهاده شده است. ماده ۱۲۸۲ ق.م. مقر می دارد که اگر اقرار در محکمه مقید به قید یا وصفی باشد، مقرله نمی تواند آن را تجزیه کرده و از قسمتی از آن که به نفع او است بر ضرر مقر استفاده نماید و از جزء دیگر آن صرفنظر کند. پس اقرار ساده پذیرش مطلق تمام یا بخش تجزیه پذیر دعوا است و هیچ قید و وصف و شرطی ندارد مانند این که خواهان به استناد وراثت از سوی مالک خلع ید متصرفی را بخواهد و او به وراثت خواهان سبب مالکیت اقرار کند. همچنین است. فرضی که خواهان اقساط اجاره بهای شش ماه ملکی را از مستأجر بخواهد و او دین خود را نسبت به سه ماه بپذیرد. تجزیه کردن میزان خواسته در این فرض اقرار را مقید نمیکند و به همین جهت هم هیچ کس در امکان تجزیه اقرار تردید ندارد، در حالی که تجزیه اقرار مقید را ماده ۱۲۸۲ منع کرده است. پس نمی توان اقرار ساده را به اقراری تعریف کرد که خوانده تمام خواسته را همچنان که ادعا شده است بپذیرد. . در حقوق فرانسه، رک مارتی و رینو، ج ۱، ش ۲۴۸ - ابری و رو، ج ۱۲، ش ۷۵۱، ص ۱۰۰.