الزام به ایفای تعهد: قلمرو و محدودیت ها

الزام به ایفای تعهد زمانی کارآمد است که اجرای تعهد همچنان ممکن و دارای فایده عملی باشد. هرگاه اجرای عین تعهد ناممکن شود، شخص دیگری نتواند آن را انجام دهد، یا تأخیر چنان باشد که اجرای بعدی هدف اقتصادی قرارداد را تأمین نکند، کارایی این ضمانت اجرا محل تردید قرار می گیرد. در چنین مواردی، ضمانت اجراهای دیگری مانند فسخ قرارداد ، مطالبه خسارت قراردادی یا انجام تعهد به هزینه متعهد می تواند مطرح شود. تشخیص مناسب بودن الزام به ایفای تعهد ، وابسته به ماهیت تعهد، اهمیت زمان اجرا و امکان رفع ضرر متعهدله است. منبع: «فسخ ابتدایی در مواجهه با تأخیر تعهدات؛ بازخوانی «ضرر»، و «لاضرر» در رویه قضایی ایران"، 1405