به نظر می رسد که شرط ضمن عقد به طور مطلق لازم

به نظر می رسد که شرط ضمن عقد به طور مطلق لازم الوفاست؛ خواه عقد لازم باشد و خواه جایزه بدین معنا که شرط ضمن عقود جایز مادام که عقد فسخ نشده، لازم الوفاست و متعهد نمی تواند از انجام دادن مفاد آن تخلف کند، اگرچه چنین شرطی با با انتفای موضوع خود، یعنی انحلال عقد منتفی میشود، اما مادام که عقد معتبر است جایز بودن شرط به طور مستقل معنا ندارد. به سخن دیگر، شرط یا باطل است و وقای به آن لازم نیست و یا آنکه صحیح است و لازم الوفاست. اگر شرط صحیح باشد جواز آن بلاوجه است؛ زیرا معنی جواز شرط آن است که شرط مستقلاً قابل فسخ است؛ بدون آنکه عقد اصلی فسخ شود و ادله نفوذ شروط که قبلاً مورد بحث قرار گرفت دال بر لزوم وفا به مدلول شرط است. موارد زیر نمونه هایی از شروط ضمن عقد جایز است: شرط ضمان عین در عقد عاریه که آن را عاریه مضمونه می گویند. شرط وکالت مرتهن از طرف راهن در بیع عین مرهونه که از سوی مرتهن جایز است. مصباح الفقاهة، ج ۷، ص ۳۵۳. قانون مدنی ایران ماده ۷۷۷ شرط اجل در عقد مضاربه که اثر آن این است که عامل پس از سروید اجل نمی تواند معامله کند، اگرچه شرط مزبور عقد را لازم نمی کند. شروط ضمن عقد، گاه در متن عقد ذکر می شوند و گاه ذکر نمی شوند. بدین لحاظ شرط به شرط صریح و ضمنی تقسیم میشود.