حق قابل تعلیق: مفهوم و معنای حق قابل تعلیق

درباره مفهوم و معنای حق قابل تعلیق چنین بیان شده: « حقوق بشر قابل تعلیق (یا حق قابل تعلیق) حقوقی‌هستند که اجرای آن‌ها در زمان اضطرار عمومی به‌وسیله اعلامیه‌ای‌ که دولت عضو معاهده در هنگام اضطرار ارائه می‌نماید، می‌تواند موقوف یا معلق گردد.» بنابراین ویژگی بارز حق بشری قابل تعلیق آن است که در شرایط و اوضاع و احوالی که دولت‌های عضو دچار خطر عمومی یا شرایط اضطراری شده‌اند، با رعایت تشریفات خاصی می‌توانند اعمال و اجرای آن حق را موقوف یا معلق نمایند. این حقوق در مقابل حقوق بشری غیر‌قابل تعلیق قرار دارند که به هیچ‌ عنوان و تحت هیچ شرایطی، حتی اگر خطر عمومی موجودیت ملتی را تهدید نماید نباید اجرای آن‌ها موقوف یا معلق گردد. از آن‌جایی که حق مطلق، لزوما حقی غیرقابل تعلیق است، بنابراین یک حق مطلق هیچ‌گاه نمی‌تواند، حقی قابل تعلیق باشد، بلکه همواره چنین حقی در زمره حقوق مقید محسوب می‌شود. غالبا اسناد حقوق بشری، حقوق غیرقابل تعلیق را مشخص نموده‌اند، بنابراین باقی‌مانده حقوق مندرج در آن‌ها به‌عنوان حقوق قابل تعلیق تلقی می‌شوند. (Ibid) البته باید به این نکته توجه داشت که، در واقع آن‌چه قابلیت تعلیق دارد، اجرای حق و یا تعهدات حقوق بشری دولت است. زیرا تعلیق حق معقول نبوده و حق‌ها دایر مدار وجود و عدم‌ هستند. حق‌ها را می‌توان تحدید کرد، اما خود حق قابل تعلیق نیست. دولت‌ها نیز متعهد به رعایت حقوق بشر و تعهدات بین‌المللی، آن‌چنان که در معاهدات مربوطه آمده، هستند. اما در شرایط اضطراری این تعهد تا حدودی قابل تعلیق است، اما تعهد دولت‌ها در رعایت و اجرای برخی از حقوق، تحت هیچ شرایطی قابل تعلیق نیست. منبع: Conde, H. Victor, A Handbook of International Human Rights Terminology, Santa Barbara CA: ABC – Clio, ۲۰۰۲, Second Edition, p.۶۴ · حقوق بشر و حقوق بشردوستانه، سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و‌اندیشه اسلامی، ۱۳۸۷، چاپ اول، ص۳۸۷