حیات خواهان به هنگام تقدیم دادخواست — تقدیم دادخواست به منزله آن است که

تقدیم دادخواست به منزله آن است که خواهانی ندارد. ماده ۹۵۶ قانون مدنی نیز برای امکان برخورداری شخص حقیقی از اهلیت و حق تمتع اعلام داشته که اهلیت برای دارا بودن حقوق با زنده متولد شدن انسان شروع و با مرگ او تمام می شود. البته آنچه که در بالا گفته شد، مقتضای قاعده است و در این مورد استثنائاتی نیز وجود دارد؛ مانند امکان صدور حکم ورشکستگی تاجر تا یک سال از زمان فوت او به ترتیبی که در ماده ۴۱۲ قانون تجارت آمده است. . ماده ۳۵۵ ق.آ.د. م : در صورتی که دادگاه تجدید نظر قرار دادگاه بدوی را در مورد رد یا عدم استماع دعوا به جهت یاد شده در قرار موجه نداند ولی به جهات قانونی دیگر دعوا را مردود یا غیر قابل استماع تشخیص دهد، ۲. ماده ۴۱۲ قانون تجارت ورشکستگی تاجر یا شرکت تجارتی در نتیجه توقف از تادیه وجوهی که بر عهده او است حاصل میشود. حکم ورشکستگی تاجری را که حین الفوت در حال توقف بوده تا یک سال بعد از مرگ او به کار می رود وجود ندارد. اشخاص حقوقی از تاریخی که به حکم قانون ایجاد و تشکیل است که بدانیم بسیاری از این شرکت ها دارای شعبه یا شعبی هستند که به علت گستردگی را باید در آنجا متمرکز ساخته و به موقع اجرا درآورند، دست به تأسیس این شعب در مناطق مزبور میزنند. روش مورد عمل توسط وکلای دادگستری در اقامه دعوا و همچنین در شعب شرکتها و سایر اشخاص حقوقی ایجاد و منعقد میشود و سپس موجب اختلاف می گردد، ذی نفع تعهد اعم از متعهد یا متعهدله حسب مورد دعوا را از ناحیه شعبه شرکت و شخص حقوقی و یا به طرفیت آن شعبه اقامه می نماید. در حالی که به نظر می رسد اقامه دعوا و تقدیم دادخواست در چنین فرضی دارای اشکال و نقص مهمی است؛ در حقیقت اگر دادخواستی به ترتیب یاد شده از سوی شعبه شخص حقوقی تقدیم شود، به نظر دادخواستی بدون خواهان است. شعبه شخص حقوقی دارای شخصیت حقوقی نیست تا بتوان از ناحیه آن شعبه دادخواست تنظیم و اقامه دعوا نمود. این وضعیت در صورتی که شعبه شرکت تجارتی یا شخص حقوقی، مخاطب و خوانده دعوا قرار می گیرد نیز صادق است. اصل وحدت از شخص حقوقی محسوب و وجودی مستقل و جدای از شخص حقوقی و شرکت ندارند. نخواهد شد. شخص حقوقی با تأسیس شعبه و یا شعب خود، تجزیه نمی گردد. شعبه شخص همین علت نیز له و علیه آن نمیتوان دادخواست داد و اقامه دعوا کرد. در صورتی که در دادخواست را باید ناقص دانست و مدیر دفتر دادگاه باید در اجرای ماده ۵۶ ق.آ.د.م قرار رد صادر کند. زیرا تنظیم و تقدیم چنین دادخواستی به منزله دادخواست بدون خواهان است. اگر دادخواست مزبور به طرفیت شعبه شرکت تنظیم و تسلیم شود، وظیفه مدیر دفتر دادگاه صدور اخطار رفع نقص است بند ۲ ماده ۵۱ و بند ۲ ماده ۵۳ و ماده ۵۴ ق.آ.د.م. چون همان طور که گفتیم این عمل به مثابه آن است که دادخواست تقدیمی، خوانده نداشته باشد. قاعده وحدت شخصیت حقوقی تنها یک انگاره و نظریه ی صرف نیست بلکه افزون بر قوانین مربوط به شرح بالا در رویه قضایی هیأت عمومی دیوان عدالت اداری نیز مورد توجه واقع و مبنای صدور رأی از آن مرجع قرار گرفته است. چنانچه خواهان یا خوانده شخص حقوقی باشد لازم است به عنوان اصیل دعوا در دادخواست نام و اقامتگاه همان شخص حقوقی نوشته شود. بنابراین خواهان هنگامی که شخص حقوقی است نباید نام مدیر یا مدیران آن را به عنوان اصیل در دعوا در دادخواست بیاورد. اگر چه برابر ماده ۵۲ ق.آ.د.م نام هر یک از نمایندگان مزبور باید در دادخواست تصریح شود ولی آنها در معنای واقعی واژه اصیل در دعوا نیستند. زیرا همه حقوق موضوع دعوا در دارایی اصیل در دعوا خواهان و خوانده منعکس میشود و اگر دعوای مزبور، مالی نباشد، در شخصیت اصیل تجلی و توجه می یابد بند ۲ ماده ۵۱ ق.آ.د. م).