خیار شرط» یا «شرط خیار» یکی از انواع فسخ قرارداد است

خیار شرط» یا «شرط خیار» یکی از انواع فسخ قرارداد است. به این معنا که ممکن است در یک قراردادی هر یک از طرفین شرط کند که ظرف مهلت معینی بدون هرگونه علت و دلیل مشخصی، قرارداد را برهم زند. مثلاً شخصی خانه ای بخرد و بر فروشنده شرط کند که ظرف ده روز یا یک ماه یا شش ماه و یا دو سال یعنی در ظرف زمانی توافق شده، عقد را برهم زده و منحل سازد. در این صورت خریدار حق دارد و ماده ۳۹۹ ق.م. در عقد بیع ممکن است شرط شود که در مدت معین برای بایع یا مشتری یا هر دو یا شخص خارجی اختیار فسخ معامله باشد. ماده ۴۰۱ ق.م. اگر برای خیار شرط مدت معین نشده باشد، هم شرط خیار و هم بیع باطل است. روشن بیان کرده اند. مثلاً در عقد اجاره که عقد لازم است، مستأجر نمیتواند شرط کند که هر وقت اراده کرد، عقد اجاره را یک طرفه فسخ و مورد اجاره را بدون پرداخت باقی مانده مال الاجاره، تخلیه کند و یا بالعکس موجر نمی تواند شرط کند که هر وقت تمایل داشت می تواند اجاره را فسخ و مستأجر را از مورد اجاره بیرون کند. مگر این که چنین شرطی در ظرف زمانی و مهلت معینی پیش بینی و توافق شود. پیمان نیز که از عقود لازم است از این قاعده مستثنا نیست و مفهوم ماده ۴۸ شرایط عمومی پیمان، آن را باطل و بی اثر می سازد. در مفهوم اصطلاح Termination آنجا که یک طرف قرارداد بدون رضایت طرف مقابل و بدون تعیین مدت بتواند قرارداد را فسخ کند با مفهوم فسخ در سیستم حقوقی ایران مباینت آشکار دارد.