در شرح ماده ۱ دیدیم که قرارداد از یک منظر طبق ماده

در شرح ماده ۱ دیدیم که قرارداد از یک منظر طبق ماده ۱۸۴ قانون مدنی، به عقد لازم» و «جایز» تقسیم میشوند. ماده ۱۸۵ در تعریف عقد لازم می گوید: «عقد لازم آن است که هیچ یک از طرفین معامله حق فسخ آن را نداشته باشد مگر در موارد معینه» و ماده ۱۸۶ همان قانون عقد جایز را چنین تعریف میکند: عقد جائز آن است که هر یک از طرفین بتواند هر وقتی بخواهد آن را فسخ کند». «فسخ» یعنی بر هم زدن عقد که با قید «خیار» یعنی خیار فسخ و گاهی با استعمال همان قید خیار» صرف، نیز استعمال می شود. خیار بر وزن فعال از ریشه خیر» به معنای «اختیار است و در اعمال فسخ برای قرارداد به معنای اختیار فسخ و برهم زدن عقد به کار می رود. حقوقدانان در تقسیم بندی عقود، از زاویه ای دیگری قراردادها را به عقود معین و عقود نامعین تقسیم می کنند. عقود معین عقودی هستند که برای انعقاد آنها از قالبهای ویژه و سنتی استفاده میشود و در قانون، ضمن این که تعریف مشخص دارند، آثار ویژه ای هم برای آنها شناخته شده است. مانند عقد بیع اجاره جعاله، هبه، حواله کفالت ضمان وکالت مضاربه، مساقات و....