در هر دو مورد بالا حقی مورد ادعا قرار گرفته که اصالتاً

در هر دو مورد بالا حقی مورد ادعا قرار گرفته که اصالتاً و ماهیتا دارای وجاهت و منشأ قانونی است ولی به هر دلیل خواهان قادر به اثبات آن حق برای خود و اثبات تعلق حق یاد شده به خویش نیست. در این موارد دادگاه به هیچ وجه در وجاهت قانونی این حق و شناسایی آن از منظر قانونی تردید ندارد، بلکه پس از رسیدگی، احراز میکند که خواهان به هر علتی مستحق دریافت چنین حقی نیست و بر همین اساس نیز حکم بر بی حقی او را صادر میکند ماده ۱۲۰ ق.آ.د. م).