دستور موقت در سیستم دادرسی آمریکا — در منابع ادبی و فرهنگ لغات Injunction

در منابع ادبی و فرهنگ لغات Injunction یک دستور قانونی است که از سوی یک دادگاه خطاب به یک شخص یا گروهی صادر می شود و آنها را از انجام عملی منع می کند (Prohibiting) یا به انجام عمل ملزم می سازد. ۱۰ در ادبیات حقوقی آمریکا Injunction در دو معنا ظهور خارجی می یابد؛ ۱- یک عمل یا موردی از منع کردن (امر دستور) ۲ از لحاظ حقوقی دستور دادگاه در منع یک . لذا موضوع دستور در عالم واقع بیشتر حالت در این فرهنگ حقوقی Interim به معنای وقفه و مدت زمان معین داخل در بین یک در حقوق ایالات متحده آمریکا Injunction همچون حقوق انگلیس یک مبنای نصافی دارد و عبارت است از دستور دادگاه دایر بر الزام خوانده به خودداری از انجام کاری یا الزام به انجام کاری موضوع و هدف این دستور منع یا محدود ساختن خوانده از انجام اعمالی است که خوانده تهدید یا کوشش در ارتکاب آن دارد. برای مثال دادگاه به موجب دستوری همسایه را از پرورش خوک یا حیوانات دیگر در مزرعه منع می کند. اقدامی که آزار و زیان متقاضی را در پی دارد. همان طور که گفته شد دستور معمولاً جنب جنبه منفی دارد. برای مثال در توافقات دایر بر عدم رقابت که فروشنده در یک کسب و کار وعده ای به خریدار میدهد تا یک فعالیت رقابتی را در منطقه خاصی انجام ندهد. پس اگر توافق صورت گیرد، دادگاه به موجب دستوری او را از آن رقابت در منطقه دیگر منع می کند. یا در نقض کپی رایت (copy right) دادگاه دستوری صادر می کند و طرف را از ساخت نمایش روی نسخه کپی رایت شده مانع می شود. قرارهای منع مقدماتی در صورت پایان یافتن محاکمه و مشخص شدن حقانیت متقاضی تبدیل به قرارهای دائمی می شوند. از موارد دیگر که این دستور در آن شایع است، فعالیتهای ورزشی است. امروزه در دعاوی راجع به ورزش استفاده از قرار منع رایج است. چه از سوی داور و حکم مطابق قرارداد ورزشی و شرط داوری و چه در مواردی که از سوی دادگاه صالح اتخاذ می شود. برای مثال در پرونده (United states court of Appeals - first circuit, 1990) 908 F.2d 1041/1990 U.S.A) مربوط به باستن سلتیگز لیمیتد پارتنر شیب در سال ۱۹۸۹ بازیکن آمریکایی بنام برایان شاو» قراردادی امضاء میکند که با تیم ایتالیایی ایل ماسا جرو روما» بازی کند و توافق می کند که سالی ۸۰۰ هزار دلار دریافت کند و باشگاه به شاو اجازه داده که قرارداد را برای سال دوم فسخ کند، چنانچه در سال دوم به ایالات متحده برگردد و در لیگ NBA بازی کند. در ژانویه ۱۹۹۰ شاو قراردادی پنج ساله برای بازی در تیم باستن سلتیگز امضا می کند. تیم سلتیگز موافقت میکند پاداش ۴۵۰ هزار دلاری به شاو بدهد و بیش از یک میلیون دلار هم دستمزد پرداخت کند. در مقابل شاو توافق کرد که قرارداد را برای سال دوم با باشگاه ایتالیایی فسخ کند. در سال ۱۹۹۰ شاو به سلتیگز می گوید نظرش تغییر کرده و میخواهد برای تیم ایتالیایی بازی کند. باشگاه سلتیگز تقاضای داوری موقت نموده و داور دستور داده که شاو برای باشگاه آمریکایی بازی کند. اما شاو خودداری می کند و سلتیگز هم طرح دعوا می کند و دادگاه بدوی محاکماتی (trial court) قرار منع مقدماتی صادر میکند و دستور می دهد به شاو که قرارداد خود با باشگاه ایتالیایی را فسخ کرده و برای هیچ تیمی جز سلتیگز بازی نکند. به عبارت دیگر این قرار مثل بیشتر قرارها جنبه منفی یا منعی دارد. شاو به تصمیم اعتراض می کند. اعتراض راجع به قرار منع مقدماتی بوده است. اما دادگاه تجدیدنظر (court of appeals) قرار منع را تأیید میکند.