دفاع و پاسخ های خوانده به دعوا در دادرسی

دفاع و پاسخ های خوانده به دعوایی که علیه او اقامه شده وجوه و گونه های مختلفی دارد. پاسخ هایی که خوانده دعوا در مقام دفاع و در برابر ادعای خواهان اقامه می کند آثار متفاوتی را به جای می گذارد که بی توجهی به آن گاه حقوق خوانده را از بین می برد و به سود خواهان تمام میشود. واژه پاسخ در معنای عام آن به هر نوع گفته و نوشته ای اطلاق میشود که خوانده در مقابل ادعای خواهان آن را ارائه و ابراز میدارد. اما همین واژه در مفهوم خاص آن تنها به گفته ها و نوشته های خوانده در ماهیت قضیه و دعوا به کار می رود. مراد از پاسخ در معنای اخیر همان دفاع ماهوی خوانده است که در صدر ماده ۸۴ و ماده ۸۶ ق.آ.د.م نیز پیش بینی شده است. هر آنچه نسبت به ماهیت دعوا از سوی خ. گ. شود پاسخ نام دارد. در اینجا ما از واژه دفاع در ۱. ماده ۸۴ ق.آ.د. م : در موارد زیر خوانده میتواند ضمن پاسخ نسبت به ماهیت دعوا ایراد کند ... ۲. ماده ۸۵ ق.آ.د. م : خواهان حق دارد نسبت به کسی که به عنوان وکالت یا ولایت یا قیمومت یا وصایت پاسخ دعوا را داده است در صورتی که سمت او محرز نباشد اعتراض نماید. ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. ۲. ماده ۸۵ ق.آ.د. م : خواهان حق دارد نسبت به کسی که به عنوان وکالت یا ولایت یا قیمومت یا وصایت پاسخ دعوا را داده است در صورتی که سمت او محرز نباشد اعتراض نماید. ماده ۸۶ ق.آ.د. م : در صورتی که خوانده اهلیت نداشته باشد می تواند از پاسخ در ماهیت دعوا امتناع کند. معنای عام آن که شامل ایراد و همچنین دفاع ماهوی می شود استفاده می کنیم و واژه پاسخ واژه ای فارسی است و دفاع کلمه ای عربی محسوب می شود. واژه دفاع در مفهوم عام آن اعم از ایراد و دفاع ماهوی در مواد ۱۸، ۳۲، ۳۵، ۴۷، ۹۷، ۱۲۰، ۱۴۲، ۱۹۴، ۲۱۷، ۳۰۳، ۵۱۹ و ۵۲۱ ق.آ.د.م پیش بینی شده و واژه پاسخ نیز بیشتر در معنای خاص آن یعنی دفاع در ماهیت دعوا در مواد ۸۴، ۸۶، ۱۴۳، ۲۷۵، ۳۴۶ و ۳۸۵ ق.آ.د.م آمده است. از طرفی دیگر دفاع چنان که از معنای آن پیدا است ماهیتی در جهت مخالفت با دعوای خواهان دارد؛ خواه ناظر به دفاع شکلی و ایرادات باشد و خواه مرتبط با ماهیت دعوا اما پاسخ به دعوای خواهان ممکن است نسبت به ماهیت دعوا و در رد ماهوی ادعای خواهان باشد یا جهتی همسو با دعوای مطروحه داشته باشد؛ مانند اقرار به ذی حقی خواهان و تسلیم شدن خوانده به دعوای خواهان