شرط: اسقاط شرط صفت

قانونگذار، در رابطه با قابل اسقاط بودن یا نبودن شرط صفت، ساکت است. در خصوص اسقاط شرط صفت، دیدگاه‌های مختلفی بین حقوقدانان وجود دارد: بر اساس یک دیدگاه، شرط فعل و شرط صفت، قابل اسقاط نیست، شرط صفت قابل اسقاط نیست؛ زیرا وصف مزبور، باید حین عقد وجود داشته باشد و در صورت فقدان آن، عقد اصلی قابل فسخ است؛ نه شرط ضمن آن عقد، و حتی در موردی که مبیع ، فاقد وصف شرط شده باشد و مشتری نیز به وضعیت مزبور رضایت دهد؛ نمی‌توان گفت که شرط صفت، قابل اسقاط است. مطابق نظر یکی دیگر از حقوقدانان، ممکن است تصور گردد که شرط صفت، قابل اسقاط نیست؛ لیکن در صورت فقدان وصف مزبور، مشروطٌ علیه می‌تواند از حق فسخ خود بگذرد، اما نباید از نظر دور داشت؛ که اسقاط اثر شرط، به منزله اسقاط خود شرط بوده و در نتیجه شرط صفت را نیز می‌توان اسقاط نمود. منبع: حقوق مدنی (جلد سوم) (قواعد عمومی قراردادها)، میزان، 1392 · مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد اول)، گنج دانش، 1388 · حقوق مدنی (جلد چهارم) (شروط ضمن عقد)، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1387 · حقوق مدنی (جلد سوم) (قواعد عمومی قراردادها، آثار قرارداد در رابطه دو طرف و نسبت به اشخاص ثالث))، شرکت سهامی انتشار، 1380