شرط بی فایده

شرطی که حداقل برای یکی از متعاقدین ، دارای منفعت نباشد؛ بیهوده و سفهی خواهد بود. شرط بی فایده در ماده ۲۳۲ قانون مدنی مورد پیش بینی قرار گرفته است و به موجب آن، شروط مفصله ذیل باطل است ولی مفسد عقد نیست: شرطی که انجام آن غیرمقدور باشد. شرطی که در آن نفع و فایده نباشد. شرطی که نامشروع باشد. منبع: کلیات حقوق اسلامی، رهام، 1381 · ماده 232 قانون مدنی