دکترین
شرط ضمن عقد
شرط یا التزامی که در عقد یا قرارداد به نفع یا ضرر طرفین، یا ی. ا. ط. یا شخص ثالث درج می‌شود، هر چند که مذاکره درباره آن قبل از عقد انجام شده باشد، شرط ضمن عقد نامیده می‌شود، به عبارت دیگر شرط ضمن عقد ، تعهدی است که در متن قرارداد آورده می‌شود و بر اثر آن، نوعی وابستگی و علاقه بین عقد و شرط به وجود می‌آید که شرط حالت تعهد تبعی می‌یابد. اگر چه افراد از این تأسیس برای تحقق خواسته‌ها و اهداف خود سود می‌برند، اما به کارگیری شرط، بی‌ضابطه و فاقد معیار نبوده، تابع موازین خاصی است. هر شرطی الزام‌آور نیست، لذا متعاقدین نمی‌توانند با رهایی از شرایط عمومی صحت معاملات ، شرط را به مثابه شگردی برای برتری‌جویی و تحصیل امتیازات ناروا به کار برده و با درج خواسته‌های نامشروع در عقد از تبعات آن مصون مانده، انتظار لزوم وفا از چنین شرطی داشته باشند، بنابراین صحت و فساد شرط، فرع بر اعتبار آن است.
منبع: حقوق تعهدات و قراردادها با مطالعه تطبیقی در فقه مذاهب اسلامی و نظام های حقوقی، دانشگاه امام صادق(ع)، 1390 · «شرایط غیرمصرّح صحت و اعتبار شرط در قانون مدنی»، آموزه های فقه مدنی، 1400
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.