شرط فعل اثباتاً یا نفیاً

ماده مرقوم هر یک از سه قسم شرط زیر را به شرح زیر تعریف میکند: شرط صفت شرط صفت عبارت است از شرط راجعه به کیفیت یا کمیت مورد معامله شرط نتیجه شرط نتیجه آن است که تحقق امری در خارج شرط شود. شرط فعل: شرط فعل آن است که اقدام یا عدم اقدام به فعلی بر یکی از متعاملین یا بر شخص خارجی شرط شود. پس، خیار تخلف شرط می تواند یکی از سه قسم فوق الذکر باشد که تعریف هر یک از آنها را در بالا دیدیم. دو – خیار شرط خیار شرط» یا «شرط خیار یکی از خیارات مشترک است که به موجب آن احد از طرفین عقد می تواند قرارداد را به طور یک جانبه منحل یا فسخ نماید. ماده ۳۹۹ قانون مدنی در بیان خیار شرط می گوید: «در عقد بیع ممکن است شرط شود که در مدت معین برای بایع یا مشتری یا هر دو یا شخص خارجی اختیار فسخ معامله باشد. توجه شود که این خیار مختص عقد بیع نیست و اگر ماده مزبور وجود آن را در یع بیان می کند از باب تمثیل است و به طور کلی عقد بیع چون کاملترین عقد لازم ست و قواعد عمومی قراردادها در زمان فقیهان به صورتی که حقوقدانان فعلی و متأخر ⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. دو – خیار شرط خیار شرط» یا «شرط خیار یکی از خیارات مشترک است که به موجب آن احد از طرفین عقد می تواند قرارداد را به طور یک جانبه منحل یا فسخ نماید. ماده ۳۹۹ قانون مدنی در بیان خیار شرط می گوید: «در عقد بیع ممکن است شرط شود که در مدت معین برای بایع یا مشتری یا هر دو یا شخص خارجی اختیار فسخ معامله باشد. توجه شود که این خیار مختص عقد بیع نیست و اگر ماده مزبور وجود آن را در یع بیان می کند از باب تمثیل است و به طور کلی عقد بیع چون کاملترین عقد لازم ست و قواعد عمومی قراردادها در زمان فقیهان به صورتی که حقوقدانان فعلی و متأخر به این دلیل پیمان اساساً باطل است؟ قانوناً پاسخ مثبت است و تردیدی نباید در آن