ضمان: ضمانت چند ضامن از یک مدیون

به موجب ماده ۶۸۹ قانون مدنی : «هرگاه چند نفر ضامن شخصی شوند ضمانت هر کدام که مضمون‌له قبول کند صحیح است.»، این ماده، از « نظریه تضمین بودن ضمان » نشأت گرفته‌است. این ماده، ناظر به موردی است که ضمانت چند ضامن، به نحو تضامنی ، و در ضمن چند عقد صورت پذیرفته باشد؛ نه در ضمن یک قرارداد، بنابراین این ماده، ناظر به موردی است که دو یا چند شخص، قصد دارند منفرداً ضمانت از مدیون را برعهده گیرند؛ نه به نحو اجتماع، زیرا نقل ذمه، دلالت بر این دارد که اگر مضمونٌ له، پیشنهاد یکی از متقاضیان را بپذیرد؛ در این صورت ضمانت سایر آنان، موضوعیتی نخواهد داشت. اگر در مورد دین واحد، همه ضامنین در یک زمان ایجاب نموده؛ و مضمونٌ له نیز، ضمان همه آنان را بپذیرد؛ دین مزبور بین همه آنان تقسیم گردیده؛ و همگی ملزم به تأدیه آن هستند. قبول ضمان‌های متعدد از یک دین ، تعارضی با اصل نقل ذمه ندارد؛ زیرا در صورت تعدد ضامنین نیز، می‌توان ذمه بدهکار را بری دانسته؛ و ذمه ضامنین را، در برابر مضمونٌ عنه مشغول فرض نمود، مفاد ماده ۱۰ قانون مدنی و اصل صحت نیز، مؤید این مطلب است. منبع: حقوق مدنی قراردادهای ویژه (اشاعه، شرکت مدنی، تقسیم مال مشترک، ودیعه، وکالت، ضمان)، میزان، 1388 · مسئولیت تضامنی (تعدد مسئولین پرداخت یک دین)، دانشگاه امام صادق (ع)، 1390 · مجموعه محشای قانون مدنی، گنج دانش، 1387 · قانون مدنی در نظم حقوقی کنونی، میزان، 1389 · دوره مقدماتی حقوق مدنی (جلد دوم) (عقود معین 2) (ودیعه، عاریه، وکالت، ضمان، حواله، گنج دانش، 1388