عقد خیاری

به عقدی که در آن، شرط فسخ شده باشد، یا عقدی که قانونگذار یا یکی از طرفین، وجود یک یا چند خیار را در آن امکان پذیر بدانند؛ عقد خیاری گویند، بنا به تعریفی دیگر، به عقدی که در آن، به موجب شرع یا توافق طرفین، برای یکی از متعاقدین یا هر دوی آنان، یا شخص ثالث، حق فسخ قرار داده شده باشد، یا عقد لازمی که در آن، برای یکی از طرفین، یا هر دو، یا ثالث، حق فسخ وجود داشته باشد؛ عقد خیاری گویند. طبیعت عقد لازم ایجاب می‌نماید که هیچ‌یک از طرفین، نتواند آن را برهم زند؛ بنابراین طرفین عقد، ملزم به اجرای مفاد آن هستند، مگر در موردی که قانون ، اختیار فسخ معامله را به آنان اعطا نموده؛ یا اینکه خودشان توافق به اقاله نمایند. گفتنی است منظور از «خیار» در عقد خیاری، خیار شرط است؛ نه سایر خیارات. منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد چهارم)، گنج دانش، 1388 · حقوق قراردادها در فقه امامیه (جلد اول)، سمت، 1388 · قواعد عمومی قراردادها، نیکتاب، 1387 · اذن و آثار حقوقی آن، بوستان کتاب قم، 1380