عقد شرکت شرکت به تراضی عقدی لازم تلقی میشود

عقد شرکت شرکت به تراضی عقدی لازم تلقی میشود. عقد شرکت دو چهره دارد؛ یکی مربوط به اشاعه در مالکیت است که به محض انعقاد عقد و امضای طرفین، مالکیت خصوصی هر کدام نسبت به آورده خود از بین می رود و مالکیت مشاعی ایجاد میشود و لذا پس از آن احدی از شر کا نمی تواند اشاعه را بر هم بزند و آورده نخستین خود را مطالبه کند زیرا مالکیت به مجرد انعقاد عقد اشاعه پیدا کرده است. اما چهره دوم که مربوط به وکالت دادن به احدی از شرکا برای اداره شرکت است این تصمیم جایز بوده و براساس مواد ۵۷۸ و ۵۸۶ قانون مدنی هر زمان که اراده کنند می توانند از اذن خود رجوع نمایند و همچنین وفق ماده ۵۸۹ قانون مدنی اگر برای عقد شرکت مدت تعیین نشده باشد، هر شریکی میتواند انحلال و تقسیم مال الشر که را بخواهد اما نباید این دو موضوع، یعنی اشاعه مالکیت به محض انعقاد عقد و توانایی هر یک از شرکا برای بر هم زدن شرکت و تقسیم مال الشرکه را با هم مخلوط کرد زیرا این درخواست منافاتی با لزوم عقد شرکت ایجاد اشاعه ندارد بلکه از آثار وضع جدیدی است که مالکان به وجود آورده اند. تراضی در ایجاد اشاعه در مالکیت عقد اصلی به شمار می آید و توکیل در تصرف و اداره و تقسیم سود و زیان عقد فرعی است که به آن ضمیمه میشود. بدون اینکه با عقد اصلی ترکیب شود کاتوزیان عقود معین، ج ۲، ش (۹).