فسخ یعنی داشتن مجوز قانونی یا قراردادی برای هر یک از دو

فسخ یعنی داشتن مجوز قانونی یا قراردادی برای هر یک از دو طرف عقد و حتا شخص ثالث جهت برهم زدن عقد لازم. فسخ» را خیار فسخ» نیز گویند زیرا خیار به معنی اختیار در واقع اختیاری است که هر یک از دو طرف عقد (یا شخص ثالث) می تواند بدون رضایت طرف دیگر عقد به موجودیت قرار داد فی مابین پایان دهد. موارد فسخ عقد و چگونگی برهم زدن آن در قانون تعیین شده که در صورت تحقق آن هر یک از دو طرف می تواند با استفاده از این حق قانونی رابطه ی حقوقی خود را با طرف مقابل قطع کند. موارد فسخ پیمان در ماده ۴۶ شرایط عمومی پیمان مشخص شده که فقط از اختیارات خاص کارفرماست و پیمانکار از چنین حقی برخوردار نیست. واژه ی cancellation با مفهوم فسخ در حقوق ایران مطابقت دارد و در این خصوص تفاوتی بین نظام حقوقی ایران با نظام حقوقی کامن لا وجود ندارد.