ماده ۴۰۱ ق

ماده ۴۰۱ ق.م. اگر برای خیار شرط مدت معین نشده باشد، هم شرط خیار و هم بیع باطل است. روشن بیان کرده اند. مثلاً در عقد اجاره که عقد لازم است، مستأجر نمیتواند شرط کند که هر وقت اراده کرد، عقد اجاره را یک طرفه فسخ و مورد اجاره را بدون پرداخت باقی مانده مال الاجاره، تخلیه کند و یا بالعکس موجر نمی تواند شرط کند که هر وقت تمایل داشت می تواند اجاره را فسخ و مستأجر را از مورد اجاره بیرون کند. مگر این که چنین شرطی در ظرف زمانی و مهلت معینی پیش بینی و توافق شود. پیمان نیز که از عقود لازم است از این قاعده مستثنا نیست و مفهوم ماده ۴۸ شرایط عمومی پیمان، آن را باطل و بی اثر می سازد. در مفهوم اصطلاح Termination آنجا که یک طرف قرارداد بدون رضایت طرف مقابل و بدون تعیین مدت بتواند قرارداد را فسخ کند با مفهوم فسخ در سیستم حقوقی ایران مباینت آشکار دارد. فلسفه و علت آن را باید در امنیت معاملات و روابط حقوقی و مناسبات اقتصادی اشخاص جستجو کرد زیرا زدودن دغدغه ی خاطر طرفین عقد ایجاب می کند که معامله گر از معامله ی خود همواره اطمینان حاصل کند تا طرف او نتواند او را از حقوق قراردادی خویش یعنی تعهداتی که طرف مقابل وی در قرارداد بر عهده دارد، محروم سازد.