مصادیق حیازت (قواعد فقه): شکار حیوانات

حیواناتی که مالک ندارند جزء مباحات اولیه محسوب می‌شوند و حیازت آن‌ها از طریق صید و شکار موجب مالکیت است. چنانچه در حیوانی علامت مالکیت وجود داشته باشد، مثل مرغ خانگی یا حیوان وحشی که در پا یا گردنش حلقه‌ای وجود دارد از مباحات محسوب نمی‌شود و چون اعراض مالک معلوم نیست، ب. ت. ب. استصحاب مالکیت، حیوان مذکور از اقسام ضاله نیز به حساب نخواهد آمد. حیواناتی را که جزء مباحاتند می‌توان به یکی از طرق زیر حیازت و تملک کرد: ۱. گرفتن با دست: هرگاه کسی پرنده‌ای یا آهویی را با دست بگیرد و قصد تملک کند، مالک آن می‌گردد. ۲. از طریق آلات صید : هرگاه کسی به وسیله تور یا تله و امثال آن، حیوانات مباح را به دست آورد و قصد تملک کند، مالک آن‌ها می‌گردد. کندو یا محلی که برای زنبور عسل تهیه می‌شود و برج کبوتر مشمول همین حکم است و حیازت می‌تواند از آن طریق انجام گیرد. قانون مدنی ایران مواد ۱۷۹ تا ۱۸۲ را به امر شکار حیوانات اختصاص داده است.