ه (ج) انفساخ — ساختمانی شرط شود در صورتی که مصالح

ساختمانی شرط شود در صورتی که مصالح خریده شده با آزمایش های مورد نظر پیمانکار مطابقت ننماید قرارداد انعقاد شده، منفسخ خواهد شد. ۱. <a class="artref" href="/ماده/ماده-448-a_0815110236095">ماده ۴۴۸ قانون مدنی</a>: سقوط تمام یا بعضی از خیارات را می توان در ضمن عقد شرط نمود». رویدادی که فسخ عقد معلق به تحقق آن است ممکن است برخلاف میل و تصمیم دهد و عقد را منحل سازد. شرط انفساخ را نباید با خیار شرط خلط کرد. زیرا، در مواردی ممکن است این دو با هم آمیخته و اشتباه شوند. در شرط انفساخ، هر دو طرف برای انحلال قرارداد تصمیم می گیرند که آن را موکول و منوط به امری کنند. در حالیکه در شرط خیار از ابتدای تشکیل عقد چنین مقرر میدارند که پایان عقد در اختیار ی. ا. ط. یا هر دو و یا شخص ثالث در مدت معینی باشد. اگر شرط انفساخ منوط به رویدادی باشد که تحت اراده ی یکی از دو طرف است، مفهوم آن قدری به خیار شرط نزدیک میشود و ممکن است انسان را در این خصوص وادار به تردید سازد به گونه ای که تشخیص آن دشوار است. اما باید دانست که این نزدیکی هرگز نمی تواند آن را به خیار شرط تبدیل کند بلکه باید گفت طرفی که پس از وقوع حادثه اختیار فسخ معامله را دارد در واقع دارای خیار مسلط به انفساخ عقد می گردد نه فسخ آن از این موارد در شرایط عمومی پیمان وجود دارد که در جای خود به بحث آن خواهیم نشست. در انفساخ، آن چه را که عقد معلق به انحلال آن می شود شرط فاسخ می گویند. به عبارت دیگر، شرط فاسخ توافقی است که دو طرف درباره انفساخ احتمالی عقد در آینده میکنند و بدین وجه تعهدات ناشی از عقد را محدود به وقوع حادثه یا عدم وقوع شرایط خاص می سازند. از این روی، نتیجه تحقق شرط فاسخ انحلال قهری وخود به خودی عقد است و نیازی به تصمیم و اراده هیچ یک از طرفین ندارد. هرگاه در اثر شرط فاسخ، عقد منحل شود، اثر آن مانند سایر خیارات نسبت به آینده است و تأثیری در گذشته ندارد. یک از طرفین عقد منحل می گردد لکن شرط انفساخ چون به اراده ی طرفین ارتباط ندارد لذا در صورت وقوع رویداد احتمالی در آینده، همان عقد جایز نیز خود به خود و اتوماتیک مان منحل میشود و این غیر از انحلال عقد با اراده ی ی. ا. ط. است.