رأی
هم سنجیِ سیاست فردی سازیِ الگوی رفاه درپاسخ گذاریِ جرایم نوجوانان: مقایسه نظام بین المللیِ حقوق بشر و حقوق ایران (مقاله علمی وزارت علوم)
هم سنجیِ سیاست فردی سازیِ الگوی رفاه درپاسخ گذاریِ جرایم نوجوانان: مقایسه نظام بین المللیِ حقوق بشر و حقوق ایران (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
نویسندگان:
پریزاد کاووسی خسرقی عبدالرضا جوان جعفری بجنوردی
منبع:
حقوق بشر سال 20 بهار و تابستان 1404 شماره 1 (پیاپی 39)
حوزههای تخصصی:
حوزههای تخصصی حقوق حقوق بین الملل حقوق بشر
doi:
10.22096/hr.2024.2031859.1664
شماره صفحات:
۱۲۱ - ۱۴۵
دریافت مقاله
تعداد دانلود :
۵۴
آرشیو
آرشیو شمارهها:
۳۴
سال ۱۴۰۴ (۱)
- حقوق بشر سال 20 بهار و تابستان 1404 شماره 1 (پیاپی 39)
سال ۱۴۰۳ (۱)
- حقوق بشر سال 19 بهار و تابستان 1403 شماره 1 (پیاپی 37)
سال ۱۴۰۲ (۱)
- حقوق بشر سال 18 بهار و تابستان 1402 شماره 1 (پیاپی 35)
سال ۱۴۰۱ (۲)
- حقوق بشر سال 17 پاییز و زمستان 1401 شماره 2 (پیاپی 34)
- حقوق بشر سال هفدهم بهار و تابستان 1401 شماره 1 (پیاپی 33)
سال ۱۴۰۰ (۲)
- حقوق بشر سال شانزدهم پاییز و زمستان 1400 شماره 2 (پیاپی 32)
- حقوق بشر سال شانزدهم بهار و تابستان 1400 شماره 1 (پیاپی 31)
سال ۱۳۹۹ (۲)
- حقوق بشر سال پانزدهم پاییز و زمستان 1399 شماره 2 (پیاپی 30)
- حقوق بشر سال پانزدهم بهار و تابستان 1399 شماره 1 (پیاپی 29)
سال ۱۳۹۸ (۲)
- حقوق بشر سال چهاردهم پاییز و زمستان 1398 شماره 2 (پیاپی 28)
- حقوق بشر سال چهاردهم بهار و تابستان 1398 شماره 1 (پیاپی 27)
سال ۱۳۹۷ (۲)
- حقوق بشر سال سیزدهم پاییز و زمستان 1397 شماره 2 (پیاپی 26)
- حقوق بشر سال سیزدهم بهار و تابستان 1397 شماره 1 (پیاپی 25)
سال ۱۳۹۶ (۲)
- حقوق بشر سال دوازدهم پاییز و زمستان 1396 شماره 2 (پیاپی 24)
- حقوق بشر سال دوازدهم بهار و تابستان 1396 شماره 1 (پیاپی 23)
سال ۱۳۹۵ (۲)
- حقوق بشر سال یازدهم پاییز و زمستان 1395 شماره 2 (پیاپی 22)
- حقوق بشر سال یازدهم بهار و تابستان 1395 شماره 1 (پیاپی 21)
سال ۱۳۹۴ (۲)
- حقوق بشر سال دهم پاییز و زمستان 1394 شماره 2 (پیاپی 20)
- حقوق بشر سال دهم بهار و تابستان 1394 شماره 1 (پیاپی 19)
سال ۱۳۹۳ (۱)
- حقوق بشر سال نهم بهار تا زمستان 1393 شماره 1 و 2 (پیاپی 17 و 18)
سال ۱۳۹۲ (۱)
- حقوق بشر سال هشتم بهار تا زمستان 1392 شماره 1 و 2 (پیاپی 15 و 16)
سال ۱۳۹۱ (۲)
- حقوق بشر سال هفتم پاییز و زمستان 1391 شماره 2 (پیاپی 14)
- حقوق بشر سال هفتم بهار و تابستان 1391 شماره 1 (پیاپی 13)
سال ۱۳۹۰ (۲)
- حقوق بشر سال ششم پاییز و زمستان 1390 شماره 2 (پیاپی 12)
- حقوق بشر سال ششم بهار و تابستان 1390 شماره 1 (پیاپی 11)
سال ۱۳۸۹ (۲)
- حقوق بشر سال پنجم پاییز و زمستان 1389 شماره 2 (پیاپی 10)
- حقوق بشر سال پنجم بهار و تابستان 1389 شماره 1 (پیاپی 9)
سال ۱۳۸۸ (۲)
- حقوق بشر سال چهارم پاییز و زمستان 1388 شماره 2 (پیاپی 8)
- حقوق بشر سال چهارم بهار و تابستان 1388 شماره 1 (پیاپی 7)
سال ۱۳۸۷ (۲)
- حقوق بشر سال سوم پاییز و زمستان 1387 شماره 2 (پیاپی 6)
- حقوق بشر سال دوم پاییز و زمستان 1386 شماره 2 و سال سوم بهار و تابستان 1387 شماره 1(پیاپی 4 و 5)
سال ۱۳۸۶ (۱)
- حقوق بشر سال دوم بهار و تابستان 1386 شماره 1 (پیاپی 3)
سال ۱۳۸۵ (۲)
- حقوق بشر سال اول پاییز و زمستان 1385 شماره 2
- حقوق بشر سال اول بهار و تابستان 1385 شماره 1
چکیده
یکی از مبانی بنیادینِ رعایتِ بهترین مصلحت درکیفرگذاری جرایم نوجوانان، التزام به الگوی رفاه است. الگوی رفاه در پرتو افتراقی سازی پاسخ ها، بازسازی وضعیت رفتاری/ اوصاف شخصیتی و بازپذیریِ اجتماعی مطلوب را با هدف اصلاح و هنجارمندسازی مورد تأکید قرار می دهد. تعهد به این الگو، مستلزم پذیرش ابعاد حقوقی/بالینی درتعیین کیفر است. ابعاد حقوقی دربرگیرنده التزام به فردی سازی پاسخ ها از مجرای کاربست رویکرد تعدیل یافته کودک مدار، طیفی سازی پاسخ ها، حبس زداییِ حداکثری و توازن بخشی حقوق متهم/جامعه است. مقرره های گوناگونِ اسناد بین المللی به نحو الزام یا ارشاد حاکی از پذیرش این ابعاد و هنجارمندی گفتمان رفاه مدار درکیفرگذاری است؛ به طوری که می توان تعهد به کیفرگذاری تعدیل یافته، تضمین برابرِ حق بر تأمین و حق برامنیت، کاربست متغیرهای بالینی، عدول از حبس گرایی وکثرت گرایی ارفاق های جایگزینِ حبس را به عنوان شاخص های فردی سازی دراین اسناد ملاحظه کرد. در مقابل، حقوق ایران در کاربست این ابعاد با نارسایی های قانونیِ گوناگونی مواجه است. تأکید بر شدت و ماهیت جرم، طیفی زدایی پاسخ ها، تضعیف رویکرد کمینه گرا به سالب آزادی، توجه ناکافی به جایگزین های مراقبتی، ناهمگونیِ ماهیتِ تعدیل یافته پاسخ-ها و اولویتِ تضمینِ حق بر امنیت از جمله این ایرادات است. راهکار برون رفت از این ابهامات، اصالت زدایی ازمتغیر های غیربالینی، تعیین کیفر بر اساس وضعیت بالینی از مجرای تعمیم پاسخ های تفریدساز، دوری گزینی از رویکرد کانون زایی و توجه به رویکرد عدالت کیفریِ متوازن است.
Comparison of individualization policy of the welfare model in the penalization of juvenile delinquency: a comparison of the international human rights system and Iranian rights.
One of the fundamental principles of observing the best expedient in penalization of juvenile delinquency is adherence to the welfare model. The welfare model emphasizes the reconstruction of the behavioral state/characteristics and desirable social receptivity with the aim of reforming. The requirement of commitment to this model is to pay attention to the legal/clinical dimensions. The legal aspects include the commitment to individualize the responds through the application of the modified approach, maximum and de-incarceration. The provisions of international documents indicate the acceptance of these dimensions and the normality of the welfare discourse in sentencing as a requirement or guidance; In this way, the commitment to modified punishment, the use of clinical variables, the avoidance of incarceration and the pluralism of alternatives to incarceration as indicators of individualization in this document observed. Iranian laws are faced with various legal inadequacies in the application of these dimensions. Emphasis on the severity of the crime, weakening of the minimalist approach to deprivation of liberty, the heterogeneity of the adjusted nature of responses, and the priority of guaranteeing the right over security are among these objections. The way out of these ambiguities is to de-authenticize non-clinical variables, determine the punishment based on the clinical situation, avoid the focalization approach and pay attention to the balanced criminal justice approach.
تبلیغات
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
