وصیت عهدی: تعریف وصیت عهدی

• وصیت عهدی به معنای سفارش به انجام دادن کاری پس از مرگ است. • وصیت به دو گونه تملیکی و عهدی تقسیم شده است. وصیت عهدی عبارت است از سفارش به انجام دادن کاری پس از مرگِ سفارش کننده؛ خواه آن کار، متعلق به بدنش باشد، مانند کفن کردن وی با کفنی خاص یا خاک سپاری او در جایی مخصوص و یا متعلق به مالش، از قبیل نایب و اجیر گرفتن برای به جا آوردن حج ، نماز ، روزه و یا زیارت از جانب وی، یا ساختن مسجد و حسینیه و یا به دادن مالی برای سادات و فقرا و غیر آن از کارهای مشروع و نیک، و یا متعلق به دیگران است، مانند بازپس دادن مال دیگری که نزد او امانت بوده است، و یا ادای حقوق مالی‌ای است که بر ذمّه او می‌باشد؛ اعم از حقوق الله ، همچون خمس و زکات و کفّاره و حقوق الناس ، از قبیل دیون و بدهکاریها و یا دادن چیزی از مالش به کسی. • در وصیت عهدی، وصیت کننده، یا کسی را برای تنفیذ آنچه وصیت کرده، معین می‌کند؛ بدین معنا که کارهای وصیت شده را متوجه او می‌کند و به او ولایت بر تنفیذ وصایا و تصرف در ترکه اش می‌دهد و یا کسی را برای تنفیذ معین نمی‌کند. کسی که ولایت بر تنفیذ وصایا به او داده شده، وصیّ نامیده می‌شود. ۲ - حکم وصیت عهدی نسبت به کارهای واجب بر انسان که به جا آوردن آنها توسط دیگری نیز صحیح می‌باشد، واجب است، مانند ادای دیون و بازگرداندن امانتها به صاحبانشان و نیز گرفتن اجیر برای نماز و روزه واجب فوت شده از او، در صورت فقدان ولی برای به جا آوردن قضای آنها از طرف او؛ لیکن نسبت به کارهای غیر واجب، از مستحبات ، مانند به جا آوردن حج مستحب یا زیارت از طرف او و نیز خیرات و مبرات، مستحب م. ب.. منبع: جامع الاحکام، ص۴۸۷ - ۴۸۸ · ج۳، ص٣٣١