وصیت (فقه): معنای لغوی

وصیت در لغت، مشتق از «وصی یصی» به معنی وصل و پیوند بین دو شیء است. به اعتبار این‌که موصی، تصرّف در اموال و دخالت در امور زمان خ. ر. ب. بعد از موت متّصل می‌نماید، آن را وصیّت نامیده‌اند. و گفته شده وصیّت از فعل رباعی «اوصی یوصی یا وصّی» گرفته شده و به معنی عهد به‌کار می‌رود. در این صورت وصیّت نامیدن عقد مزبور به‌اعتبار تعهّدی است که موصی آن را می‌پذیرد. و اسم آن وصایت (باکسر و یا فتح واو) به معنی تعیین وصیّ برای صغار و مجنون م. ب.. وصیِت از ریشه «وَصِیَ» است که در لغت به معنای گیاهان به‌هم وصل شده و بافته شده آمده و «أرض واصیة» یعنی زمینی که سراسر پوشیده از گیاه به‌هم متصل. منبع: مجمع البحرین، ج۴، ص۵۱۱ · صحاح اللغة، ج۶، ص۲۵۲۵ · دانشنامه حقوق خصوصی، ج۳، ص۲۱۷۲ · لسان العرب، ج۶، ص۴۵۱