۲ - وصول حق موضوع دعوا — مورد دوم و در واقع جهت دوم

مورد دوم و در واقع جهت دوم برای صدور حکم بر بی حقی خواهان ناظر به وضعیتی است که خواهان حق مورد ادعای خویش را دریافت داشته است و بنابراین در این زمینه دیگر نمیتواند دوباره همان حقی را که پیش از این تحصیل و وصول کرده برای بار دیگر مطالبه و دریافت دارد. در این مورد هم دادگاه حکم بر بی حقی خواهان صادر خواهد کرد. چون در مفهوم کلی نیز حقی برای خواهان به اثبات نرسیده است؛ حقی که به حیطه وصول در آمده دیگر از عنوان حق برخوردار نیست تا بار دیگر مطالبه شود. در هر دو مورد بالا حقی مورد ادعا قرار گرفته که اصالتاً و ماهیتا دارای وجاهت و منشأ قانونی است ولی به هر دلیل خواهان قادر به اثبات آن حق برای خود و اثبات تعلق حق یاد شده به خویش نیست. در این موارد دادگاه به هیچ وجه در وجاهت قانونی این حق و شناسایی آن از منظر قانونی تردید ندارد، بلکه پس از رسیدگی، احراز میکند که خواهان به هر علتی مستحق دریافت چنین حقی نیست و بر همین اساس نیز حکم بر بی حقی او را صادر میکند ماده ۱۲۰ ق.آ.د. م).