اعتبار شرط "تعیین محل سکونت با توافق زوجین" مندرج در سند نکاح

ب. ت. ب. ماده 1114 قانون مدنی مه مقرر می‌دارد: "زن باید در منزلی که شوهر تعیین می‌کند سکنی نماید، مگر آنکه اختیار تعیین منزل به زن داده شده باشد" و ب. ت. ب. ماده 1119 قانون مدنی که مقرر می‌دارد: "طرفین عقد ازدواج می‌توانند هر شرطی که مخالف با مقتضای عقد مزبور نباشد در ضمن عقد ازدواج یا عقد لازم دیگر بنمایند" و ب. ت. ب. ماده 10 قانون مدنی، وقتی‌که قانون‌گذار واگذاری اختیار تعیین منزل به هر یک از شوهر یا زن را مجاز دانسته است به‌طریق‌اولی واگذاری تعیین محل زندگی و سکونت زوجین به توافق زوجین معتبر است و دشواری‌های احتمالی مربوط به مرحله اجرای توافق خللی به اعتبار توافق وارد نمی‌آورد. در مرحله اعمال و اجرای شرط نیز زوجین باید بر تعیین محل زندگی متعارف و متناسب توافق نمایند. نظر اقلیت ماده 1114 قانون مدنی وضعیت واگذاری تعیین محل سکونت به "اختیار" زوجین را پیش‌بینی ننموده است؛ چراکه در عمل و در زمان بروز اختلاف هر یک از زوجین می‌تواند با امتناع از توافق، عملاً ادامه زندگی مشترک و ایفای تکالیف زناشویی را ممتنع نمایند. حال‌آنکه قواعد مربوط به حقوق خانواده علی‌الاصول از قواعد آمره هستند و هدف و بینش در قواعد خانواده، تحکیم بنیاد خانواده و جلوگیری از تعطیلی وظایف خانوادگی زوجین است و نمی‌توان به بهانه لزوم توافق زوجین بر انتخاب محل زندگی مشترک، تکلیف ایفای وظایف زوجیت زوجین را تعطیل نمود. بنابراین موضوع مورد توافق خلاف قواعد آمره نکاح بوده و بلااعتبار است.