مراد مقنن از واژه بینه

مراد مقنن از واژه بینه خ. م.: در نشستی قضایی که در تاریخ 11 آذر 1381 در استان مازندران برگزار شد، موضوع بررسی مفهوم واژه «بینه» در ماده 278 قانون آیین دادرسی مدنی مورد بحث قرار گرفت. پرسش اصلی این بود که آیا قانون‌گذار در این ماده تنها به شهادت شهود اشاره کرده است یا اینکه دلایل دیگری نیز شامل آن می‌شود. نظر هیات عالی بر این است که «بینه» به معنای شهادت شهود است و دعوا با اقامه شهادت شهود و قسم استظهاری طبق <a class="artref" href="/ماده/ماده-1333-a_0815110237000">ماده 1333 قانون مدنی قابل پذیرش است</a>، در حالی که وجود اسناد و ادله دیگر مانع از پذیرش «بینه» نخواهد بود. نظر اکثریت بر این نکته تاکید دارد که «بینه» تنها به شهادت شهود اشاره دارد و شامل اسناد نمی‌شود، زیرا قانون‌گذار در موارد متعدد از این واژه به همین معنا استفاده کرده است. در مقابل، نظر اقلیت به این نکته اشاره دارد که ادله سوگند در ماده 278 غیر از سوگندهای دیگر است و قانون‌گذار قاضی را ملزم به اتیان سوگند خواهان کرده است. همچنین، این نظر معتقد است که اگر ماده تنها شامل شهادت شهود باشد، جامعیت و مانعیت آن زیر سوال می‌رود و در مواردی که دعوا مستند به اسناد رسمی باشد، نمی‌توان این ماده را محدود به شهادت شهود دانست. صورتجلسه نشست قضایی تاریخ برگزاری: 1381/09/11 برگزار شده توسط: استان مازندران/ شهر نکا موضوع مراد مقنن از واژه بینه پرسش در ماده 278 قانون آیین دادرسی مدنی مراد مقنن از واژه «بینه»، شهادت شهود است و یا مطلق دلایل. به بیان دیگر آیا مراد قانونگذار در دعوای برمیت پس از اقامه بینه، فقط شهادت شهود است یا اینکه شامل اسناد و غیره نیز میشود؟ نظر هیئت عالی از نظر فقهی به تعداد شهودی که شرعاً شهادت آنها میتواند یک امر حقوقی یا کیفری را اثبات کند «بینه» میگویند و در فرض سوال مراد مقنن در ماده 278 قانون آیین دادرسی مدنی مصوب سال 1379 از واژه «بینه» شهادت شهود است و دعوا با اقامه شهادت شهود و قسم استظهاری <a class="artref" href="/ماده/ماده-1333-a_0815110237000">ماده 1333 قانون مدنی</a> قابل پذیرش خواهد بود و چنانچه اسناد و ادله دیگری علاوه بر «بینه» و سوگند اقامه شده باشد «بینه» مانع توجه و پذیرش دلایل مذکور نخواهد بود. نظر اکثریت مراد مقنن از قید کلمه «بینه» شهادت شهود است و شامل اسناد نمیشود؛ زیرا قانونگذار در اکثر موارد از شهادت شهود به بینه تعبیر می کند. نظر اقلیت اولاً: ادله سوگند در ماده یاد شده غیر از سوگندی است که در عداد ادله اثبات دعوا قرار گرفته و از سوگند مذکور به سوگند استظهاری تعبیر میشود و مقنن جهت اطمینان خاطر، قاضی را مکلف به اتیان سوگند خواهان کرده است و فرقی نیست به اینکه بینه شهادت شهود باشد و یا غیر آن و ثانیاً: اگر ماده یاد شده فقط شهادت شهود را شامل شود جامع افراد و مانع اغیار نیست که از قانونگذار حکیم بعید خواهد بود ثالثاً: در مواردیکه مستند دعوای خواهان اسناد رسمی باشد نمیتوان گفت که ماده مرقوم مشمول آن نمیشود.