اقامتگاه
جستجوی «اقامتگاه» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
تعریف اقامتگاه: اقامتگاه عبارت است از محلی که کسی برای زندگانی و امور مهمه ی خود اختیار می نماید یا اقامتگاه در زبان حقوقی محلی است که قانون برای اجرای تعهدات و اعمال حقوقی اشخاص برای آنان فرض میکند.
روابطِ واژه
اقامتگاه
- هم‌معنی نزدیک
- محل قانونی اقامت
- نوعی از
- وصف شخصیت
- معیار شخص حقیقی
- محل سکونت همراه با مرکز مهم امور
- معیار شخص حقوقی
- مرکز عملیات
- اثر
- تعیین صلاحیت محلی، محل ابلاغ، اجرای تعهد و برخی آثار قانونی
- مفاهیم نزدیک
- تابعیت، محل سکونت، مرکز امور
- مقابل
- محل اقامت موقت
- هم‌خانواده
- اقامت، مقیم، اقامتگاه. اقامتگاه شخص حقیقی محل سکونت و مرکز مهم امور اوست و اقامتگاه شخص حقوقی مرکز عملیات آن محسوب می‌شود
اقامتگاه
- هم‌معنی نزدیک
- محل قانونی شخص
- نوعی از
- وصف حقوقی
- معیار شخص حقیقی
- محل سکونت همراه با مرکز مهم امور؛ در صورت تفاوت این دو، مرکز مهم امور اقامتگاه است
- معیار شخص حقوقی
- مرکز عملیات
- اثر
- تعیین مرجع صالح، محل ابلاغ، انجام تعهد و برخی آثار قانونی دیگر
- مفاهیم نزدیک
- سکونتگاه، مرکز مهم امور، صلاحیت محلی
- مقابل
- محل اقامت موقت
- هم‌خانواده
- اقامت، اقامتگاه، مقیم
نقشهٔ روابط
در روابطِ واژه‌های دیگر
شخص حقیقی (مفاهیم نزدیک) · اقامتگاه اختیاری (نوعی از) · تابعیت (مفاهیم نزدیک) · شخص (مفاهیم نزدیک) · مرکز مهم امور (مفاهیم نزدیک) · وحدت اقامتگاه (مفاهیم نزدیک) · وحدت اقامتگاه (هم‌خانواده) · تغییر اقامتگاه (مفاهیم نزدیک) · تغییر اقامتگاه (هم‌خانواده) · اقامتگاه زن شوهردار (مفاهیم نزدیک) · اقامتگاه صغیر و محجور (هم‌خانواده) · اقامتگاه مأمور دولت (مفاهیم نزدیک)
نام‌های دیگر
زیرمجموعه‌ها و اقسام
اقامتگاه حقیقی · اقامتگاه حقوقی · اقامتگاه اجباری
مفهومِ کلی‌تر
مفاهیمِ مرتبط
تابعیت · دادگاه صالح · ابلاغ · شخص حقوقی · اقامتگاه زوجین · مرکز عملیات
ترکیب‌های ثبت‌شده
اقامتگاه اجباری · اقامتگاه اختیاری · اقامتگاه انتخابی · تغییر اقامتگاه · وحدت اقامتگاه · اقامتگاه زن شوهردار · اقامتگاه مأمور دولت · اقامتگاه صغیر و محجور
واژهٔ تنها گاهی چند معنا دارد؛ ترکیب است که معنای حقوقی را قطعی میکند.
تعریف
اقامتگاه رابطه‌ای مادی و حقوقی که شخص را، بدون توجه به تابعیت، به قسمتی از خاک یک کشور پیوند می‌دهد. به عبارت دیگر، اقامتگاه جایگاه حقوقی شخص را در یک کشور مشخص می نماید. اقامتگاه از جمله مفاهیم حقوقی مشترک در حقوق داخلی و حقوق بین‌المللی است. در حقوق داخلی اقامتگاه جزو موضوعات حقوق خصوصی است و به وضعیت شخص برمی گردد. وفق مادهٔ ۱۰۰۲ قانون مدنی ایران « اقامتگاه هر شخصی عبارت از محلی که شخص در آنجا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نیز در آنجا باشد. اگر محل سکونت شخص عیر از مرکز مهم امور او باشد، مرکز امور او اقامتگاه محسوب می‌شود». در حقوق بین‌الملل، اقامتگاه در کنار تابعیت یکی از عوامل تقسیم جغرافیای اشخاص در جامعه بین‌المللی است. در حقوق بین‌الملل خصوصی، در برخی مواقع، اقامتگاه نقش مهمی را در تعیین صلاحیت قضایی (تعین دادگاه صالح) و صلاحیت قانونگذاری ( تعین قانون حاکم بر دعوی) در رسیدگی به دعاوی بین‌المللی ایفا میکند. نوع دیگری از اقامتگاه‌ها اقامتگاه بومگردی است مثل اقامتگاه بومگردی چم زین .
منبع: ویکی‌پدیا — اقامتگاه (CC BY-SA 4.0)
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم