نحوه اعمال شرط حداکثر سن برای افراد دارای سابقه خدمت قراردادی

رأی شعبه بدوی دیوان عدالت اداری برابر اوراق و محتویات پرونده، شاکی از کارکنان قراردادی آموزش و پرورش است که در آزمون استخدامی سال 1389 آموزش و پرورش شرکت نموده، ولیکن به جهت اینکه سن ایشان در زمان شرکت در آزمون، بالاتر از 35 سال بوده است، مراحل استخدام وی متوقف شده است. وی ب. ت. ب. سابقه خدمت غیررسمی (قراردادی) به استناد بند هـ ماده واحده قانون اصلاح حداکثر سن داوطلب آن استخدام مصوب 1371 مجلس شورای اسلامی که مقرر شده مدت خدمت قراردادی داوطلبان استخدام باید به حداکثر سن ورود به خدمت افزایش یابد، نسبت به اقدام طرف شکایت معترض م. ب.. طرف شکایت در لایحه دفاعیه عنوان داشته است علیرغم ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری، حداکثر سن ورود به خدمت 35 سال تعیین گردیده، با عنایت به اینکه طبق ماده 8 و 127 قانون مذکور، کلیه قوانین و مقررات عام و خاص مغایر لغو شده است، بنابراین ماده قانونی استنادی شاکی فسخ و لغو شده و ب. ت. ب. اینکه سن شاکی در موقع تقاضای استخدام، بالاتر از 35 سال بوده، خواسته وی موجه نیست. از توجه به مراتب فوق و سایر محتویات پرونده، دفاعیات طرف شکایت موجه به نظر نمی‌رسد و مغایرتی بین ماده 47 قانون مدیریت خدمات کشور در تعیین حداکثر سن برای استخدام با حکم ماده واحده صدرالذکر وجود ندارد. زیرا حکم ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری که قبلاً در قانون استخدام کشوری نیز وجود داشت، حکم مطلقی است برای تعیین سن استخدام و حکم بند هـ ماده واحده سال 1371 در باب و حدود حداکثر سن استخدام، قیدی است برای کسانی که سابقه خدمت قراردادی دارند و در آزمون استخدامی شرکت می‌نمایند و در زمان حاکمیت قانون استخدام کشوری هم با وجود حکم مطلق تعیین حداکثر سن و استخدام در ماده، این قید بدون هیچگونه مغایرتی با اطلاق ماده اخیرالذکر از قانون استخدام کشوری بر قاعده کلی تعیین سن استخدام وارد و حاکم شده و آن را مقید نموده است و اکنون نیز که ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری بر قاعده کلی تعیین سن استخدام وارد و ماده واحده 1371 برقرار م. ب. و قانون خاص نسبت به ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری است که ب. ت. ب. حکم ماده 127 قانون مدیریت خدمات کشوری لغو نشده است. به عبارت دیگر ماده 42 قانون مدیریت و قانون اصلاح حداکثر سن استخدام مصوب سال 1375، حکم واحد یا حکم مغایری نیستند که ماده 42 اخیرالتصویب ناسخ فرض نماییم. در نتیجه با رد دفاعیات طرف شکایت، شکایت مطروحه در حد الزام خوانده به تأثیر سوابق خدمت قراردادی شاکی در تعیین حداکثر سن استخدام و بررسی وضعیت استخدامی ایشان بر این اساس موجه به نظر می‌رسد و حکم به ورود آن صادر و اعلام می‌گردد. این رأی قطعی است. رئیس شعبه 3 دیوان عدالت اداری ـ مستشاران شعبه واحدی ـ حسینیان ـ روحی رأی شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری ن. ب. ا. اولاًـ شاکی دارای سابقه خدمت قراردادی بوده و طبق بند هـ ماده واحده قانون تعیین حداکثر سن داوطلبان استخدام مصوب سال 1371، مدت خدمت قراردادی از سن داوطلب استخدام کسر می‌شود، بنابراین با احتساب مدت خدمت قرارداد نامبرده در تاریخ استخدام، دارای شرط سنی مندرج در مفاد آگهی بوده است و ب. ت. ب. اینکه حکم مقرر در بند هـ ماده واحده مذکور مغایر با حکم قانون مدیریت خدمات کشوری نمی‌باشد، لذا مشمول حکم مقرر در ماده 127 قانون مذکور نبوده و نسخ نشده است و اصل عدم نسخ نیز دلالت بر اعتبار حکم قانون مذکور دارد. ثانیاًـ مقنن در تبصره 3 ماده 45 قانون مدیریت خدمات کشوری، حداکثر سن مستخدم پیمانی را بیان داشته است و علیرغم اینکه در مقام بیان بوده، نسبت به استخدام مستخدم پیمانی در کمتر از سن مذکور هیچ قیدی را بیان نداشته است و چون شاکی تا پایان قرارداد پیمانی به سن 65 سال سن نمی‌رسد، بنابراین مشمول ممنوعیت قانونی نبوده است. علی هذا اقدام طرف شکایت و عدم پذیرش مشارالیه مغایر قانونی بوده و رأی معترض‌عنه وفق مقررات اصدار یافته، بنابراین ضمن عدم پذیرش تقاضای اعمال ماده 79 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری و رأی مذکور، خلاف بیّن قانون تشخیص نگردیده و ضمن رد تقاضای اعمال ماده 79 قانون یاد شده، رأی معترض‌عنه تأیید می‌گردد. رأی صادره قطعی است. مستشاران شعبه اول تجدیدنظر دیوان عدالت اداری مولابیگی ـ فرجی فهرست شعبه بدوی دیوان عدالت اداری شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری نقد رأی نحوه اعمال شرط حداکثر سن برای افراد دارای سابقه خدمت قراردادی موضوع این پرونده به شکایت یکی از کارکنان قراردادی آموزش و پرورش مربوط می‌شود که به دلیل بالاتر بودن سن وی از 35 سال در زمان شرکت در آزمون استخدامی، مراحل استخدامش متوقف شده است. شاکی با استناد به بند ه- ماده واحده قانون اصلاح حداکثر سن داوطلبان استخدام مصوب 1371، ادعا کرده است که باید سابقه خدمت قراردادی‌اش به حداکثر سن ورود به خدمت اضافه گردد. طرف مقابل در دفاعیه خود به ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری اشاره کرده و ادعا نموده که این ماده، حداکثر سن ورود به خدمت را 35 سال تعیین کرده و قوانین مغایر لغو شده‌اند.<br>شعبه بدوی دیوان عدالت اداری پس از بررسی ادعاها به این نتیجه رسید که بند ه- ماده واحده مصوب 1371 با ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری مغایرتی ندارد و به شاکی حق داد که سوابق خدمت قراردادی‌اش در تعیین حداکثر سن استخدام لحاظ شود. در مرحله تجدیدنظر، دیوان عدالت اداری با تاکید بر اعتبار بند ه- ماده واحده و عدم نسخ آن، رای بدوی را تایید کرد و اعلام نمود که عدم پذیرش شاکی مغایر قانون بوده و او مشمول ممنوعیت استخدام نیست. رای صادره در هر دو مرحله قطعی است. تاریخ دادنامه قطعی: 1393/07/30 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: اعمال شرط حداکثر سن ورود به خدمت در خصوص مستخدمین دارای سنوات خدمت قراردادی، منوط به کسر مدت خدمت قراردادی از سن داوطلب استخدام م. ب.. رای شعبه بدوی دیوان عدالت اداری برابر اوراق و محتویات پرونده، شاکی از کارکنان قراردادی آموزش و پرورش است که در آزمون استخدامی سال 1389 آموزش و پرورش شرکت نموده، ولیکن به جهت اینکه سن ایشان در زمان شرکت در آزمون، بالاتر از 35 سال بوده است، مراحل استخدام وی متوقف شده است. وی ب. ت. ب. سابقه خدمت غیررسمی (قراردادی) به استناد بند ه- ماده واحده قانون اصلاح حداکثر سن داوطلب آن استخدام مصوب 1371 مجلس شورای اسلامی که مقرر شده مدت خدمت قراردادی داوطلبان استخدام باید به حداکثر سن ورود به خدمت افزایش یابد، نسبت به اقدام طرف شکایت معترض م. ب.. طرف شکایت در لایحه دفاعیه عنوان داشته است علیرغم ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری، حداکثر سن ورود به خدمت 35 سال تعیین گردیده، با عنایت به اینکه طبق ماده 8 و 127 قانون مذکور، کلیه قوانین و مقررات عام و خاص مغایر لغو شده است، بنابراین ماده قانونی استنادی شاکی فسخ و لغو شده و ب. ت. ب. اینکه سن شاکی در موقع تقاضای استخدام، بالاتر از 35 سال بوده، خواسته وی موجه نیست. از توجه به مراتب فوق و سایر محتویات پرونده، دفاعیات طرف شکایت موجه به نظر نمی‌رسد و مغایرتی بین ماده 47 قانون مدیریت خدمات کشور در تعیین حداکثر سن برای استخدام با حکم ماده واحده صدرالذکر وجود ندارد. زیرا حکم ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری که قبلا در قانون استخدام کشوری نیز وجود داشت، حکم مطلقی است برای تعیین سن استخدام و حکم بند ه- ماده واحده سال 1371 در باب و حدود حداکثر سن استخدام، قیدی است برای کسانی که سابقه خدمت قراردادی دارند و در آزمون استخدامی شرکت می‌نمایند و در زمان حاکمیت قانون استخدام کشوری هم با وجود حکم مطلق تعیین حداکثر سن و استخدام در ماده، این قید بدون هیچگونه مغایرتی با اطلاق ماده اخیرالذکر از قانون استخدام کشوری بر قاعده کلی تعیین سن استخدام وارد و حاکم شده و آن را مقید نموده است و اکنون نیز که ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری بر قاعده کلی تعیین سن استخدام وارد و ماده واحده 1371 برقرار م. ب. و قانون خاص نسبت به ماده 42 قانون مدیریت خدمات کشوری است که ب. ت. ب. حکم ماده 127 قانون مدیریت خدمات کشوری لغو نشده است. به عبارت دیگر ماده 42 قانون مدیریت و قانون اصلاح حداکثر سن استخدام مصوب سال 1375 ، حکم واحد یا حکم مغایری نیستند که ماده 42 اخیرالتصویب ناسخ فرض نماییم. در نتیجه با رد دفاعیات طرف شکایت، شکایت مطروحه در حد الزام خوانده به تاثیر سوابق خدمت قراردادی شاکی در تعیین حداکثر سن استخدام و بررسی وضعیت استخدامی ایشان بر این اساس موجه به نظر می‌رسد و حکم به ورود آن صادر و اعلام می‌گردد. این رای قطعی است. رئیس شعبه --- دیوان عدالت اداری - مستشاران شعبه واحدی - حسینیان - روحی رای شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری ن. ب. ا. اولا- شاکی دارای سابقه خدمت قراردادی بوده و طبق بند ه- ماده واحده قانون تعیین حداکثر سن داوطلبان استخدام مصوب سال 1371 ، مدت خدمت قراردادی از سن داوطلب استخدام کسر می‌شود، بنابراین با احتساب مدت خدمت قرارداد نامبرده در تاریخ استخدام، دارای شرط سنی مندرج در مفاد آگهی بوده است و ب. ت. ب. اینکه حکم مقرر در بند ه- ماده واحده مذکور مغایر با حکم قانون مدیریت خدمات کشوری نمی‌باشد، لذا مشمول حکم مقرر در ماده 127 قانون مذکور نبوده و نسخ نشده است و اصل عدم نسخ نیز دلالت بر اعتبار حکم قانون مذکور دارد. ثانیا- مقنن در تبصره 3 ماده 45 قانون مدیریت خدمات کشوری، حداکثر سن مستخدم پیمانی را بیان داشته است و علیرغم اینکه در مقام بیان بوده، نسبت به استخدام مستخدم پیمانی در کمتر از سن مذکور هیچ قیدی را بیان نداشته است و چون شاکی تا پایان قرارداد پیمانی به سن 65 سال سن نمی‌رسد، بنابراین مشمول ممنوعیت قانونی نبوده است. علی هذا اقدام طرف شکایت و عدم پذیرش مشارالیه مغایر قانونی بوده و رای معترض‌عنه وفق مقررات اصدار یافته، بنابراین ضمن عدم پذیرش تقاضای اعمال ماده 79 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری و رای مذکور، خلاف بیّن قانون تشخیص نگردیده و ضمن رد تقاضای اعمال ماده 79 قانون یاد شده، رای معترض‌عنه تایید می‌گردد. رای صادره قطعی است.