وکالت همزمان از طرفین دعوا

وکالت همزمان از طرفین دعوا خ. م.: در تاریخ 21/3/91، دادخواستی به منظور صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای طلاق توافقی تسلیم گردید. در جلسه دادرسی، زوجه به عدم تفاهم اخلاقی و درخواست طلاق اشاره کرده و با بذل یک سکه از مهریه و توافق در مورد نحوه نگهداری فرزند، خواسته خود را مطرح نمود. دادگاه پس از ارجاع به داوری و دریافت نظریه عدم سازش، اقدام به صدور گواهی عدم امکان سازش نمود. پس از ابلاغ رای، طرف مقابل تجدیدنظرخواهی کرد، اما در شعبه دوازدهم دادگاه تجدیدنظر، اعتراض او رد و رای بدوی تایید شد. سپس طرف مقابل اقدام به فرجام‌خواهی نمود. دیوان عالی کشور با استناد به وکالت‌نامه رسمی و تعهدات مندرج در آن، فرجام‌خواهی را غیرموجه تشخیص داد و رای دادگاه تجدیدنظر را در خصوص صدور گواهی عدم امکان سازش تایید کرد. با این حال، در خصوص حضانت و نحوه ملاقات فرزند مشترک، به دلیل تجاوز از حدود اختیارات و عدم وجود توافق لازم، رای در این بخش نقض گردید. این تصمیم بر اساس مواد 370 و 403 قانون آیین دادرسی مدنی اتخاذ شد. تاریخ دادنامه قطعی: 1392/06/09 شماره دادنامه قطعی: --- پیام: در صورتی که وکیل دادگستری اصالتا از طرف زوجه و به وکالت م. ا. از طرف زوج مبادرت به تقدیم دادخواست طلاق توافقی نماید، این اقدام ب. ت. ب. مقررات قانون وکالت محل ایراد و اشکال بوده و مسئولیت انتظامی را برای ایشان در پی خواهد داشت. رای خلاصه جریان پرونده در تاریخ 21/3/91 خانم س.ص. اصالتا از طرف زوجه و به وکالت م. ا. از طرف زوج دادخواستی به وکالت از طرف زوجه (خانم ز.م.) و به طرفیت زوج (آقای ع.ح.) به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق به صورت توافقی به استناد وکالت نامه رسمی شماره 26800 - 30/2/89 دفتر اسناد رسمی شماره 124 بهشهر و رونوشت قباله نکاحیه شماره 3869 - 19/10/82 دفتر رسمی ثبت ازدواج شماره 28 بهشهر تقدیم نموده که در شعبه اول دادگاه حقوقی شهرستان بهشهر ثبت و مورد رسیدگی قرار می‌گیرد، در جلسه دادرسی مورخ 26/4/91 که با حضور زوجه و وکیل زوج تشکیل گردیده، ز. ا. د. در سال 82 ازدواج کردیم و صاحب یک فرزند پسر هستیم، بخاطر عدم تفاهم اخلاقی دادخواست طلاق دادم، ایشان به من وکالت داده که از طرف او وکیل بگیرم من هم خانم ص. را به عنوان وکیل انتخاب کردم، تقاضای طلاق دارم، برای مهریه حکم صادر و تقسیط شده و به صورت اقساط می گیرم یک سکه از مهریه را بذل می کنم، قرار شد فرزند را تا هفت سالگی با دریافت نفقه اش نگهداری کنم و ایشان می‌تواند یک روز در هفته در جمعه از 9 صبح تا 9 شب با فرزند ملاقات داشته باشد و جهیزیه را می خواهم و نفقه را نمی خواهم و می بخشم. وکیل م. ا. ز. اظهار داشت در قبال بذل یک سکه از مهریه و نفقه موکل حاضر به طلاق همسرش م. ب.. سپس دادگاه قرار ارجاع امر به داوری صادر نموده و داوران زوجین به اتفاق نظریه کتبی خود را دال بر عدم سازش طرفین تقدیم داشته اند. مرکز پزشکی قانونی بهشهر نتیجه آزمایش بارداری از زوجه را منفی اعلام نموده است. سرانجام دادگاه با اعلام ختم دادرسی به موجب دادنامه شماره --- - 31/4/91 گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق بر اساس شرایط مورد توافق صادر نموده است. دادنامه صادره در تاریخ 7/5/91 به زوجه و وکیل م. ا. ز. ابلاغ شد، اظهار داشتند اعتراضی نداریم. دفتر دادگاه در تاریخ 8/5/91 گواهی قطعیت دادنامه صادره را صادر نموده و ز. د. ت. 11/5/91 تصویر دادنامه صادره را از دفتر دادگاه دریافت داشته و دفتر طلاق شماره 128 بهشهر به شرح برگ 22 پرونده اعلام نموده که طلاق فی مابین زوجین در تاریخ 8/5/91 اجرا گردیده و تحت شماره 3210 این دفتر ثبت شده است و سپس زوج به توسط وکیل خود در تاریخ 17/5/91 با تقدیم دادخواست نسبت به رای صادره تجدیدنظرخواهی نموده که پس از طی تشریفات قانونی، سرانجام شعبه دوازدهم دادگاه تجدیدنظر استان مازندران به موضوع رسیدگی و طی دادنامه شماره --- - 91 مورخ 30/6/91 و با استدلال منعکس در آن، اعتراض ت. ن. خ. را غیرموجه تشخیص و ضمن رد آن دادنامه تجدیدنظر خواسته را تایید نموده است. دادنامه اخیرالذکر در تاریخ 4/8/91 به ز. ا. ش. و نام برده به توسط وکیل خود در تاریخ 24/8/91 با تقدیم دادخواست نسبت به آن فرجام خواهی نموده که پس از تبادل لوایح و وصول پرونده به دیوان عالی کشور، جهت رسیدگی به این شعبه ارجاع گردیده است. دادخواست فرجامی و لایحه جوابیه به هنگام شور قرائت می‌گردد. رای شعبه دیوان عالی کشور فرجام خواهی آقای ع.ح. با وکالت خانم ن.ج. نسبت به دادنامه شماره --- - 91 مورخ 30/6/91 شعبه دوازدهم دادگاه تجدیدنظر استان مازندران، که در جهت تایید رای بدوی متضمن گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق به صورت توافقی انشاء گردیده وارد و موجه نیست زیرا ز. ف. خ. به موجب وکالت نامه رسمی شماره 26800 - 30/2/89 دفتر اسناد رسمی شماره 124 بهشهر که اصالت آن مصون از تعرض باقی مانده، وکالت بلاعزل با حق توکیل ب. غ. به زوجه فرجام خوانده تفویض نموده تا در صورت عدم رعایت مفاد تعهدنامه رسمی شماره 26798 - 30/2/89 تنظیمی در دفترخانه مذکور از طرف زوج، زوجه ف. خ. ب. مراجع قضایی مراجعه و ضمن تقدیم دادخواست و اخذ گواهی عدم امکان سازش خود را با هر قسم طلاق اعم از بائن، رجعی، خلع یا مبارات و با هر شرط و قرار و به هر طریق اعم از قبول بذل عین مهریه یا معادل یا کمتر یا بیشتر از مهریه خود را مطلقه و اسناد و دفاتر ثبت طلاق را امضا نماید و ضمن عقد خارج لازم هم حق عزل وکیل ر. ا. خ. سلب و ساقط نموده است و از آنجایی که مفاد تعهدنامه رسمی فوق الذکر حسب مدلول دادنامه شماره --- - 17/2/91 راجع به تعهد ف. خ. ب. عدم سوءرفتار و دست درازی و بی احترامی نسبت به همسرش بوده و ف. خ. متعاقب تعهدنامه مذکور به دلالت دادنامه فوق الذکر بر خلاف تعهد خود، همسرش را مورد ضرب و جرح عمدی قرار داده که پس از شکایت کیفری زوجه سرانجام بزهکاری وی محرز تشخیص و به پرداخت دیات معینه د. ح. زوجه محکوم گردیده است لذا موجبات استفاده و اعمال وکالت تفویضی زوج از طرف زوجه فراهم بوده و بر این اساس زوجه ف. خ. د. مقام اعمال وکالت تفویضی بدوا وکیل دادگستری برای ز. ف. خ. انتخاب و سپس با تقدیم دادخواست به دادگاه ذی صلاح صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق را درخواست نموده اند. گرچه اقدام اولیه وکیل انتخابی که اصالتا از طرف زوجه و به وکالت م. ا. از طرف زوج مبادرت به تقدیم دادخواست نموده ب. ت. ب. مقررات قانون وکالت محل ایراد و اشکال بوده و مسئولیت انتظامی را برای ایشان در پی خواهد داشت ولی چون زوجه ف. خ. د. جلسه اول دادرسی شخصا حضور یافته و با استناد به وکالت نامه ز. ف. خ. مفاد دادخواست تقدیمی را تایید و بر خواسته مطروحه تاکید ورزیده است لذا ایراد مترتب بر اقدام اولیه وکیل انتخابی در پذیرش دعوی مطروحه و رسیدگی به آن موثر در مقام نبوده و از موجبات ورود خدشه بر آرا صادره نخواهد بود بنابراین اقدامات زوجه ف. خ. د. پرونده امر جهت تقدیم دادخواست و اخذ گواهی عدم امکان سازش به منظور اجرای صیغه طلاق در حدود اختیارات وکالتی مصرحه در وکالت نامه استنادی بوده و تا زمانی که وکالت نامه مذکور به قوت و اعتبار خود باقی بوده زوجه فرجام خوانده حق دارد که با اعمال وکالت تفویضی و رعایت مقررات و تشریفات قانونی نسبت به مطلقه نمودن خود اقدام نماید و مخالفت و عدم رضایت ز. ف. خ. به مطلقه نمودن زوجه اش موثر در مقام نمی‌باشد مضافا به این که اخذ گواهی عدم امکان سازش جزو حدود اختیارات مصرحه در وکالت نامه استنادی بوده و چون داوری داوران زوجین جهت صدور گواهی مذکور لازم و از مقدمات لازم آن محسوب بوده لذا تعیین داور برای زوج علی رغم عدم تصریح آن در وکالت نامه به قاعده اذن در شئ، اذن در لوازم آن است جزو حدود اختیارات وکالتی زوجه محسوب بوده و اقدام زوجه در خصوص مورد تجاوزی از حدود اختیارات وکالتی ایشان ندارد بنابراین ایراد وکیل ف. خ. د. این قسمت وارد نبوده و فاقد وجاهت م. ب. بنا به مراتب اشعاری چون از ناحیه ف. خ. اعتراض موثر و موجهی که به مبانی و اساس دادنامه فرجام خواسته خلل و خدشه ای وارد و موجبات نقض آن را فراهم سازد به عمل نیامده و دادنامه مرقوم در اساس و در قسمت مربوط به صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق موجها و منطبق بر موازین قانونی اصدار یافته و ایراد و اشکال موثری بر آن مترتب نمی‌باشد فلذا مستندا به ماده 370 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه فرجام خواسته در این قسمت ابرام می‌گردد و اما در قسمت مربوط به حضانت طفل مشترک و نحوه ملاقات ف. خ. با فرزند مشترک چون توافق زوجه فرجام خوانده با وکیل م. ا. ز. ف. خ. د. خصوص حضانت و نحوه ملاقات ف. خ. با فرزند مشترک خارج از حدود اختیارات مصرحه در وکالت نامه مدرکیه پیوست پرونده بوده و قبلا در خصوص حضانت فرزند مشترک زوجین و نیز چگونگی ملاقات پدر با طفل مذکور طی دادنامه های شماره --- - 1/9/89 و 445 - 29/4/90 صادره از شعبه چهارم دادگاه حقوقی بهشهر اتخاذ تصمیم و تعیین تکلیف به عمل آمده و مفاد دادنامه های مذکور تا زمانی که در مقام تجدیدنظر، تصمیمات مغایر آن از طرف دادگاه مذکور اتخاذ نگردد برای طرفین لازم الاتباع م. ب. و اساسا حضانت فرزند مشترک و ملاقات والدین با این فرزند از حدود خواسته مطروحه در پرونده امر خارج بوده و اتخاذ تصمیم در خصوص مورد مذکور در دادنامه بدوی که در مرحله تجدیدنظر مورد تایید قرار گرفته از حدود خواسته تجاوز دارد لذا به تجویز ماده 403 قانون آیین دادرسی مدنی دادنامه بدوی و نیز دادنامه فرجام خواسته در قسمت مربوط به حضانت فرزند مشترک و چگونگی ملاقات ف. خ. با فرزند مشترک نقض بلاارجاع می‌گردد. شعبه --- دیوان عالی کشور - مستشاران عباسیان - ناصح - اللهیاری